«Μπορεί η κρίση να γίνει ευκαιρία;» για να έχει το ερώτημα αληθινό περιεχόμενο

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Την γνώριμη πρακτική, να θέσει για το Πρόγραμμα «Ελλάδα 2.0» – το στηριζόμενο στο RRF/Ταμείο Ανάπτυξης και Ανθεκτικότητας – το ερώτημα «μπορεί η κρίση να γίνει ευκαιρία;» επέλεξε το ΙΟΒΕ (μαζί με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή) σε διημερίδα ευαισθητοποίησης. Έχει ενδιαφέρον να σημειώσει κανείς ότι η ωρίμανση των πραγμάτων έχει προχωρήσει τόσο, ώστε αυτή η συζήτηση να αποκτήσει περιεχόμενο – ουσιαστικό.

Περισσότερο από τις τοποθετήσεις του Αντιπροέδρου της Επιτροπής Gentiloni (που επέμεινε στην διάσταση συντονισμού νομισματικής και δημοσιονομικής στήριξης σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, καθώς και στην συνειδητοποίηση του ρόλου της ταχείας δράσης) και του Έλληνα ΥΠΟΙΚ Χρ. Σταϊκούρα (ο οποίος ευθέως συμπαρατάχθηκε με την ανάγκη ουσιαστικής αναθεώρησης του Συμφώνου Σταθερότητας στα πλαίσια ουσιαστικής συζήτησης για την μελλοντική οικονομική διακυβέρνηση της ΕΕ), εκείνο που αποδείχθηκε ότι έχει προχωρήσει είναι η συζήτηση ουσίας για τον τρόπο εφαρμογής των δράσεων του «Ελλάδα 2.0».

Ήδη ο Declan Costello, με όλη του την εμπειρία από Ελλάδα, τόνισε εμφατικά ότι το νέο εργαλείο παρέμβασης που αποτελεί το Ταμείο Ανάκαμψης συνδέει τις εκταμιεύσεις με την αποτελεσματικότητα των χρηματοδοτούμενων παρεμβάσεων και με τις μετρήσιμες επιδόσεις των Κρατών στις μεταρρυθμίσεις που σχεδιάζουν/εντάσσουν. Ο αρμόδιος για την όλη υπόθεση Θόδωρος Σκυλακάκης έδειξε να έχει συνειδητοποιήσει η Κυβέρνηση και ο μηχανισμός υλοποίησης του «Ελλάδα 2.0» ότι αυτή η διάσταση δεν αποτελεί απλή διακήρυξη… Υπό μιαν έννοια, έδειξε ότι αυτή η πίεση θα επιδιωχθεί στο εσωτερικό να λειτουργήσει ως κινητήρια δύναμη προκειμένου να αντιμετωπισθούν τα πάγια προβλήματα του επενδυτικού κενού, της χρηματοδοτικής στήριξής των επιχειρήσεων ή της γκρίζας οικονομίας.

Ταυτόχρονα όμως ο Αλέξης Χαρίτσης ως τομεάρχης Ανάπτυξης και Επενδύσεων του ΣΥΡΙΖΑ, ξεδίπλωσε τις αντιρρήσεις της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης για το «Ελλάδα 2.0» – αφού βέβαια πρώτα τάχθηκε κι αυτός υπέρ μιας μονιμότερης και όχι μόνο πρόσκαιρης λειτουργίας του RRF/Ταμείου Ανάκαμψης – με κύριο αντικείμενο κριτικής το είδος των παρεμβάσεων, την μη-πρόσβαση των μικρομεσαίων σε δανειακή στήριξη και (κυρίως) την απουσία αληθινής διαβούλευσης με κοινωνικούς εταίρους και τοπική κλίμακα. Καθώς μ’ αυτόν τον τρόπο τέθηκε το ζήτημα μιας μελλοντικής αναθεώρησης του «Ελλάδα 2.0» , το οποίο έχει διάρκεια η οποία σαφώς ξεπερνά την τρέχουσα κοινοβουλευτική περίοδο, ό μεν Θ. Σκυλακάκης επέμεινε στην επένδυση που έχει γίνει για την έγκαιρη υποβολή προς έγκριση – και για άμεση έναρξη εφαρμογής – του Ελληνικού προγράμματος, ο δε D. Costello δεν έκλεισε μεν τις δυνατότητες αναθεώρησης/προσαρμογής (που ωστόσο θα πρέπει να αντιστοιχούν σε ουσιώδη μεταβολή συνθηκών), όμως προειδοποίησε για τις περιορισμένες έως ασφυκτικές προθεσμίες υλοποίησης των δράσεων.

Έδωσε έτσι την ευκαιρία στον Θ. Σκυλακάκη να θυμίσει ότι η απροοφητικότητα πόρων της Ελλάδας θα χρειαστεί να διπλασιαστεί στα αμέσως επόμενα χρόνια – για πόρους Ταμείου Ανάκαμψης συν ΕΣΠΑ συν Γεωργικό Ταμείο -πράγμα που σημαίνει πολύ περιορισμένη δυνατότητα αλλαγής πορείας εν κινήσει. Αν είναι να μην χαθούν πόροι.