«New Pact for Europe», μια συζήτηση που συνεχίζεται (και άλλη συνέχεια)

 

Να φτάσουμε σήμερα, στην τελική φάση του διαλόγου για το «μέλλον της Ευρώπης» που ξεκίνησε εδώ και μήνες με τη γενική τιτλοφόρηση «New Pact for Europe: Rebuilding Trust through Dialogue», και ο οποίος από την Ελλάδα συντονίζεται από το ΕΛΙΑΜΕΠ – την περασμένη εβδομάδα με τους Εσθονούς του Avatuud Eesti Fund (Ίδρυμα για Ανοιχτή Εσθονία).

Όσον αφορά τη διαβόητη «μέθοδο ολοκλήρωσης» της Ε.Ε., τόσο οι Εσθονοί όσο και οι Έλληνες θεωρούν ότι δεν υπάρχει ενιαίο όραμα, ενιαία προοπτική του πώς η Ευρώπη θα πρέπει να προχωρήσει και προς τα πού να κατευθυνθεί – ποιον στόχο να έχει. Η έλλειψη ηγεσίας –τόσο σε εθνικό, όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο– επιβαρύνει αυτήν την αίσθηση. Για την Ελλάδα μια «μεγάλη συμφωνία», με βάση την Ευρωζώνη, θα ήταν επιθυμητή – όμως, με όλους τους «27» να συμμετέχουν. Για την Εσθονία, χρειάζεται καλύτερη κατανομή αρμοδιοτήτων μεταξύ Ε.Ε. και κρατών-μελών. Και οι δυο πλευρές, πάντως, θεωρούν ότι μια αναθεώρηση των συνθηκών, με ανάγκη επικύρωσης από όλα τα κράτη- μέλη θα αποτελούσε ουτοπική επιδίωξη.

Όσον αφορά τον επιμέρους ρόλο των κρατών-μελών, οι έλληνες συμμετέχοντες δέχονται ότι η χώρα τους οφείλεται σε σφάλματα και παραλείψεις σε εθνικό επίπεδο, σε έλλειψη πολιτικής ηγεσίας – όμως, θεωρούν ότι υπήρξαν και σφάλματα των μεγάλων χωρών, έλλειψη διαφάνειας, καθώς και ανισότητες σε επίπεδο Ε.Ε. Το πρόβλημα των μικρών χωρών όσον αφορά τη δυνατότητα να υπερασπίσουν τα συμφέροντά τους σε ευρωπαϊκό επίπεδο αναφέρθηκε και από τους Εσθονούς – παράλληλα με την αρνητική εικόνα των εθνικών και των ευρωπαϊκών ελίτ.

Και οι δυο πλευρές επικρίνουν, όμως, τον αποφασιστικό ρόλο της Γερμανίας – χωρίς, όμως, να υπάρχει και ομόθυμη άποψη για το ποιος θα έπρεπε να είναι μελλοντικά ο ρόλος του Βερολίνου.