«New Pact for Europe», μια συζήτηση που συνεχίζεται (συνέχεια)

 

Βλέπαμε χθες ορισμένα πρώτα πορίσματα του διαλόγου για το «μέλλον της Ευρώπης» που ξεκίνησε εδώ και μήνες με τη γενική τιτλοφόρηση «New Pact for Europe: Rebuilding Trust through Dialogue», και ο οποίος από την Ελλάδα συντονίζεται απο το ΕΛΙΑΜΕΠ – την περασμένη εβδομάδα με τους Εσθονούς του Avatuud Eesti Fund (Ίδρυμα για Ανοιχτή Εσθονία).

Θεωρούμε ότι θα ’χε ενδιαφέρον για τον αναγνώστη να ρίξει μια ματιά στις αντίστοιχες θέσεις και προτεραιότητες Ελλήνων και Εσθονών σε δυο τομείς όπου οι δυο χώρες υποστήριξαν αισθητά αποκλίνουσες θέσεις.

Πρώτη, η υπόθεση της ασφάλειας – που ευθύς εξαρχής ήταν φανερό ότι αποτελούσε άμεση προτεραιότητα για τους Εσθονούς, καθώς λόγω και της εμπειρίας τους από τη Ρωσία στην υπόθεση της ασφάλειας είχαν εξαρχής δει την λογική της συμμετοχής τους στην Ε.Ε. με αυτή την βάση. Και η ελληνική πλευρά είδε με μεγάλο ενδιαφέρον τη διάσταση της ασφάλειας – όμως, με τα μάτια στραμμένα στην Ανατολική Μεσόγειο και, μάλιστα, στην Τουρκία. (Κάποια στιγμή τέθηκε το ερώτημα αν «Η Ελλάδα, σε περίπτωση θερμού επεισοδίου στα σύνορα Εσθονίας-Ρωσίας, “θα πολεμούσε” εκεί». Όταν η απάντηση  προέκυψε –πιθανολογικά– αρνητική, Εσθονός έθεσε ωμά το ερώτημα γιατί τότε η χώρα του να δείχνει αλληλεγγύη για τη διάσωση της Ελλάδας στην κρίση του χρέους, όταν ο εσθονός συνταξιούχος έχει μικρότερες απολαβές από τον Έλληνα… Επεκράτησε ψυχρή ατμόσφαιρα).

Για την Εσθονία, κατά τα άλλα, η ασφάλεια κυρίως παραπέμπει στο ΝΑΤΟ. Για την Ελλάδα, το επιθυμητό είναι να υπάρξει ενισχυμένη ΚΕΠΠΑ. Πάντως, κεντρική ελληνική παρατήρηση ήταν ότι δεν είναι νοητή οποιαδήποτε συζήτηση για κοινή πολιτική άμυνας με διαφορετικές εκτιμήσεις του ποιοι είναι οι βασικοί κίνδυνοι. Για την Ελλάδα, οι στόχοι πρέπει να προηγούνται των εργαλείων πολιτικής. Με κάπως διαφορετική διατύπωση, η Ε.Ε. δεν διαθέτει κοινή “ανάγνωση” της έννοιαςς ασφάλεια ή/και της εξωτερικής πολιτικής.

Στην περιοχή τώρα της οικονομίας, η ελληνική έμφαση τέθηκε στην ασυμμετρική οικονομική προσαρμογή στα πλαίσια της Ευρωζώνης, που βάρυνε κυρίως τις χώρες της περιφέρειας: θα πρέπει η ΟΝΕ, συνεπώς, να συμπληρωθεί με προοδευτική φορολογική εναρμόνιση, μεγαλύτερο κοινοτικό προϋπολογισμό με αμοιβαιοποίηση του χρέους στο βάθος. Ενώ οι Εσθονοί ζητούν μεταρρύθμιση της ΕΚΤ, «ώστε να γίνει λιγότερο ιδεολογική», οι Έλληνες θέλουν συμπλήρωση της τραπεζικής ένωσης (με κοινή εγγύηση καταθέσεων), καθώς και “κοινοβούλιο της Ευρωζώνης” .

Οι Εσθονοί θεώρησαν μείζον πρόβλημα το ότι τα κράτη-μέλη δεν έχουν την δυνατότητα προστασίας των συστημάτων Κοινωνικής Ασφάλισης. Οι Έλληνες θα ήθελαν να δουν την καθιέρωση ευρωπαϊκού συστήματος προστασίας κατά της ανεργίας.