Έρωτες στο παρασκήνιο

Νίκος Παπανδρέου

εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα 2022, σελίδες: 432

Το βιβλίο αυτό του Νίκου Παπανδρέου, επανερχόμενο στο μοτίβο του Father Dancing του, χτίζεται γύρω από την έντονη προσωπικότητα του πατέρα του, Ανδρέα Παπανδρέου. Ο οποίος σφράγισε την πολιτική πορεία της Ελλάδας, δημιουργώντας και οδηγώντας το ΠΑΣΟΚ. Δίπλα σ’ αυτό, όμως και με ερμηνευτική κατάληξη, περιστρέφεται γύρω κι από την ταραχώδη προσωπική ζωή του Ανδρέα· γύρω από τη μόνον αποσπασματικά έως τώρα γνωστή συνεισφορά της Μαργαρίτας Παπανδρέου στην πορεία των πραγμάτων· γύρω από φιγούρες με ρόλο όπως –διαφανώς– της πολιτικοποιημένης ερωμένης του Ανδρέα των πρώτων χρόνων της Μεταπολίτευσης, ή του πιστού άμεσου συνεργάτη του με αποστολή τις σχέσεις με τον Τύπο. Δίνει το Έρωτες στο παρασκήνιο την ευκαιρία να διαβαστεί η πορεία των δημοσίων πραγμάτων, παράλληλα με τις ισχυρές ιδεολογικές επικονιάσεις του πολιτικού, και τούτο μέσα από τις καθοριστικές φυσιογνωμίες της εποχής.

Πέρα απ’ αυτό επιχειρείται και η προσγείωση του Ανδρέα Παπανδρέου, του εν πολλοίς θρυλοποιημένου στη δημόσια πρόσληψη των πραγμάτων – για άλλους ενταγμένος στο πάνθεον των μεγάλων της πολιτικής διαδρομής της νεωτερικής Ελλάδας, για άλλους φιγούρα λαϊκισμού και χαλάρωσης του πλαισίου αρχών μιας Ελλάδας που έσβησε. Ακόμη περισσότερο, πάντως, ο Νίκος Παπανδρέου δείχνει το πώς ωρίμασαν σχέσεις και στάσεις και αξιολογικά πλαίσια στην Ελλάδα της πρώτης φάσης της Μεταπολίτευσης: από τη θέση της γυναίκας μέχρι τη διαπερατότητα των κοινωνικών τάξεων, ακόμη και τη μετάλλαξη των συνοικιών της Αθήνας ή την επικοινωνία του κέντρου με την περιφέρεια.

Με το βιβλίο αυτό εικονογραφείται από τον Ν. Παπανδρέου και η προσωπική του σχέση με τον πατέρα του: μια σχέση με ένταση αλλά και αποδοχή, με θαυμασμό αλλά και στιγμές-στιγμές απελπισία μπροστά στο απρόβλεπτο του Ανδρέα. Κάνει τη διεκδίκηση αυτοτελούς πολιτικού/δημόσιου ρόλου: μετά τον Ανδρέα, μετά τη Μαργαρίτα, μετά και τον Γιώργο (απ’ αυτό το βιβλίο ο ΓΑΠ απουσιάζει, αλλ’ ακολουθεί η συνέχεια μιας τριλογίας), ο Νίκος αφήνει στο τραπέζι το δικό του στίγμα, τη δική του ανάγνωση (και) των δημοσίων πραγμάτων της Ελλάδας.

Α.Δ.Π