Ο Κυριάκος Μητσοτάκης στον Βλαντιμίρ Πούτιν: όχι-και-τόσο-απλό

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Με σοβαρά αποθέματα ειλικρίνειας στις βαλίτσες του, συν μια στρώση υπομονής και εκείνο που αποκαλείται «διπλωματικότητα» θα χρειαστεί να πορευθεί ο Έλληνας Πρωθυπουργός για την συνάντησή του με τον Ρώσο Πρόεδρο στο Σότσι, στην Μαύρη Θάλασσα, αντί του Κρεμλίνου. Ορισμένοι είδαν εδώ μια υποβάθμιση (ίσως και «αντίποινα», κατά την διπλωματική πρακτική, καθώς μια από τις ημερομηνίες αυτής της συνάντησης μετακινήθηκε από Ελληνικής πλευράς με την επίκληση φορτωμένου προγράμματος Μητσοτάκη…), καθώς το θέρετρο αυτό αναδείχθηκε ήδη από τα Σοβιετικά χρόνια – φιλοξένησε την ντάτσα του Στάλιν – αλλά και στην μετέπειτα περίοδο κατέληξε να λειτουργεί ως «θερινή πρωτεύουσα» της Κυβέρνησης. Οι συνθήκες που έχουν υπογραφεί στο Σότσι, καθώς και οι επισκέψεις ξένων ηγετών το έχουν εγκαταστήσει στον παγκόσμιο πολιτικό χάρτη (βοήθησαν και οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί του 2014).

Όμως ειλικρίνεια και διπλωματικότητα θα χρειαστεί στον Κυριάκο Μητσοτάκη, πολύ, καθώς η προσπάθεια που αναλαμβάνεται από την Αθήνα για κάτι παραπάνω από εξομάλυνση των ΕλληνοΡωσικών – με βάση την διόλου αμελητέα σχέση που έχουν αναπτύξει Ν. Δένδιας/Σ. Λαβρόφ – δύσκολα θα έβρισκε πιο δύσκολη στιγμή για να εξελιχθεί. Η Ελλάδα έχει σαφώς «βάλει όλα τα αυγά της σε ένα καλάθι» με την αναβάθμιση των ΕλληνοΑμερικανικών σχέσεων. όπου αιχμή απετέλεσε ήδη η σε συνεχή ροή εικόνα της Αλεξανδρούπολης να δέχεται την απόβαση/προώθηση 4+4 σμηνών Αμερικανικών ελικοπτέρων/Blackhawks (περί τα 120 θα έχουν περάσει, μαζί και με 1000 τουλάχιστον στρατιωτικά οχήματα) πορευόμενων προς την Κεντρική Ευρώπη. Σε μια πρόδηλη λογική «Δυτικού συνόρου» της ΝΑΤΟϊκής περιοχής.

Όπως – ακόμη περισσότερο και πιο δυναμικά – βρίσκεται σε εξέλιξη και ένα μέτωπο αντιπαράθεσης στην Μαύρη Θάλασσα. Όταν ο Αμερικανός ΥΠΕΞ Άντονι Μπλίνκεν ευθέως ζήτησε από τον ομόλογό του (συνάντηση στην Στοκχόλμη) να αποσύρει δυνάμεις, που η Μόσχα διατηρεί στα Ανατολικά σύνορα τής Ουκρανίας/Ντονμπάς, με «απάντηση» Λαβρόφ ότι η Δύση «παίζει με την φωτιά» όταν αρνείται στην Ρωσία οποιοδήποτε λόγο στην επέκταση του ΝΑΤΟ σε χώρες της πρώην ΕΣΣΔ (υπενθύμιση: η Ουκρανία ζήτησε ένταξή της στο ΝΑΤΟ, ο δε Οργανισμός δεν απέκλεισε κάτι τέτοιο, πλην χωρίς αναφορά σε χρονικό ορίζοντα). Εν τω μεταξύ, τα διεθνή μήντια μιλούν για προετοιμασίες Ρωσικής επίθεσης – μέχρι και για δυνάμεις 175.000 ανδρών στα σύνορα γινόταν λόγος – «ανεβάζοντας» την ένταση στην ευρύτερη περιοχή.

Παρόμοια διακυβεύματα, με εγγύτερο φόντο τις συνεχώς στενές επαφές – παρά τις όποιες διαφωνίες – Μόσχας με Άγκυρα και με αιχμή την υπόθεση των S400, είναι πολύ-πολύ πιο σημαντικό σε σχέση π.χ.. με το αν/γιατί ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν βρέθηκε (ενώ είχε τεθεί το ζήτημα) στους εορτασμούς του τέλους του Μεγάλου Πολέμου στην Μόσχα. ή πάλι με την αντίρροπη άρνηση Βλαντιμίρ Πούτιν να βρεθεί για τον εορτασμό της 200ετίας από την Ελληνική Επανάσταση στην Αθήνα (αντ’ αυτού παρέστη ο Μιχ. Μισούστιν, Πρωθυπουργός)

Γιατί τα καταθέτουμε αυτά; Επειδή η Ελληνική κοινή γνώμη χρειάζεται να έχει προσγειωμένες προσδοκίες – και τούτο μετά το «πάγωμα» των ΕλληνοΡωσικών εποχής Νίκου Κοτζιά, οπότε είχαμε απέλαση και απαγόρευση εισόδου διπλωματικού προσωπικού της Ρωσίας (λόγω ανάμειξής στα της τότε επίκαιρης υπόθεσης του ονοματολογικού της τότε πΓΔΜ, καθώς και επιδίωξης επιρροής στα εκκλησιαστικά /μοναστικά κυκλώματα), λίγα μόλις χρόνια μετά την ακραίας λατρευτικότητας υποδοχή π.χ. του επικεφαλής της Gazprom Αλεξέι Μίλλερ από τον (τότε υπουργό Βιομηχανίας και Ενέργειας) Παναγιώτη Λαφαζάνη. Όχι-και-τόσο-απλή η τωρινή συνέχεια των ΕλληνοΡωσικών…