Όταν οι προσδοκίες λιώνουν

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Τι σχέση έχει, τι σχέση θα μπορούσε να έχει η καταστροφική για την καθημερινότητα των καθημερινών ανθρώπων σημερινή απεργία στις συγκοινωνίες της Αθήνας με την ανάρτηση από τον ΟΗΕ της συμφωνίας Τουρκίας-Λιβύης (ακριβέστερα: των συντεταγμένων θαλάσσιας δικαιοδοσίας στον προσαρτημένο στο MoU χάρτη) για διαμοιρασμό της μεταξύ τους ανακηρυχθείσης ΑΟΖ; Αυτή, πάλι, με την μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων και την 4% ανάπτυξη ετησίως; κι όλα μαζί τα παραπάνω με την αναβολή επί μια βδομάδα της έναρξης εργασιών για τα κλειστά (ή… ημίκλειστα, τελοσπάντων) κέντρα φιλοξενίας/κράτησης/αποτροπής προσφύγων-μεταναστών στα νησιά; Λογικά, η απάντηση θα ήταν μονολεκτική: «καμιά».

Πλην όμως σχέση υπάρχει – και είναι πολιτικά απειλητική! Έγκειται η σχέση αυτή στην μεγάλη, ευρύτατη επιτυχία της Κυβέρνησης Μητσοτάκη (Κυριάκου) στην επικοινωνία των πρωτοβουλιών της. Θα ρωτήσει ο αναγνώστης: «μα, μπορεί η επιτυχία να αποτελεί απειλή;». Και πάλιν η απάντηση μονολεκτική: «ασφαλώς!». Πώς αυτό; Με την δημιουργία (υπερ)προσδοκιών. Οι οποίες λιώνουν στην πράξη.

Δείτε, ένα-ένα: η απεργία «παλαιού τύπου» στις συγκοινωνίες έρχεται λίγες μόλις εβδομάδες μετά την αντίστοιχη κίνηση-αστραπή στο Μετρό, επειδή κάποιοι συνδικαλιστές «πάγωσαν» την μετάθεση εργαζομένων στα γκισέ. Τότε, είχαν ειπωθεί (και ακουστεί!) διάφορα περί «προσωπικού ασφαλείας». Όπως – θυμηθείτε λίγο νωρίτερα… – και περί απαίτησης ηλεκτρονικής ψηφοφορίας (ψηφιακή εποχή, γαρ) για την κήρυξη απεργίας. Τι προσδοκίες δημιούργησαν αυτά; Τι εικόνα έδωσε το σημερινό χάος;

Πάμε στην παράνομη, ή μάλλον ανυπόστατη κατά την Αθήνα συμφωνία/ΜοU Τουρκίας-Λιβύης, προς την οποία εναντιώθηκε (μαθαίναμε: επιτυχώς) όλος ο κόσμος, πάντως όλοι όσοι μετράνε στα μάτια μας. Ασφαλώς και η ανάρτηση των συντεταγμένων της συμφωνίας στον ΟΗΕ δεν δημιουργεί αφ’ εαυτής δικαιώματα, όπως σπεύδουν να μας διαφωτίσουν τώρα. Όμως… σαν κάτι από τις προηγηθείσες διαβεβαιώσεις να πήγε στραβά. Άμα, δε, το επόμενο (διακηρυγμένο!) βήμα της Άγκυρας είναι η έναρξη σεισμικών ερευνών – αργότερα: υποβρύχιων γεωτρήσεων – στην επίδικη περιοχή, τι θα απομείνει από τις προσδοκίες μιας Τουρκίας στην γωνία, οι οποίες καλλιεργήθηκαν; (με το Ορούτς Ρέις να ξεσούρνει δήθεν από τον θυελλώδη άνεμο των 5-7 μποφόρ).

Μια ματιά στην – δικαιωματική θα θεωρούσαμε, όπως πάνε τα πράγματα στην οικονομία και τις ενδείξεις που δίνουν πχ τα ομόλογα και οι αποδόσεις τους – μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων, που θα βοηθούσε στην αναπτυξιακή εκτόξευση κλπ. Η εκκίνηση στο Eurogroup για το συνολικό επανπροσδιορισμό της δημοσιονομικής στάσης στην Ευρωζώνη, που θα μας βοηθούσε κι εμάς, δεν φαίνεται να είναι ενθουσιώδης. Κυρίως όμως οι προσδοκίες του 3% και του 4% γίνεται σιγά-σιγά φανερό ότι είναι κάτι το υπερβολικό, αλλά και ότι… οδηγούν σε εύκολες διεκδικήσεις. Όλων, για όλα, «τώρα».

Όσο για την ταλαίπωρη την διαχείριση του προσφυγικού επί των ημερών Νότη Μηταράκη – μετά το αυτάρεσκο σούρσιμο των περασμένων μηνών με επάλληλα σχέδια – με κορύφωση την αναβολή επί μια  βδομάδα των πρώτων κινήσεων – «για να ωριμάσουν τα πράγματα» με την κοινωνία (και τους εκλεγμένους) των νησιών, εδώ κι αν έρχεται το βολικό σύνολο προσδοκιών για επίλυση του προσφυγικού μεταναστευτικού με το (νιοστό) πλέγμα-μέτρων-και-αποφασιστικότητας της Κυβέρνησης, σε απόλυτη αντιπαράθεση με την κατάσταση επί του πεδίου. Σήμερα. Και έπεται το αύριο!

Έτσι λοιπόν, λιώνουν οι προσδοκίες. Και έτσι η επικοινωνιακή υπεροχή προκύπτει αυτοτραματιστική. Και μένει πίσω το θορυβώδες φιλμάκι αυτεπιβράβευσης της Κυβέρνησης για τις επιτυχίες 7μήνου. Βέβαια… φταίνε οι προηγούμενοι, «αντιπολίτευση στην Αντιπολίτευση».

Ο ΣΥΡΙΖΑ ανεχόταν τις απεργίες (ή/και το βαθύ ΠΑΣΟΚ έφερε την συνδικαλιστοκρατία), η κυρία Τασία εξέθρεψε το προσφυγικό/«λιάζονται», τα πρωτογενή του 4,5% είχε συμφωνήσει ο Στουρνάρας και του 3,5% ο ΣΥΡΙΖΑ, συν οι Συριζαίοι δεν ήξεραν να διαπραγματεύονται στο Eurogroup – τα γνωστά.

Και αυτό, όμως, μέχρι πού θα μας/τους πάει;