Τις πρώτες πρωινές ώρες της 28ης Οκτωβρίου του 1940, ο Ιταλός Πρέσβης στην Αθήνα Εμανουέλε Γκράτσι επέδωσε ιδιόχειρα στον Έλληνα δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά τελεσίγραφο, με το οποίο απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση του ιταλικού στρατού από την ελληνοαλβανική μεθόριο. Μετά την άρνηση του Μεταξά ιταλικές στρατιωτικές δυνάμεις άρχισαν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις εισβολής στην Ελλάδα, ο ελληνικός στρατός αντεπιτέθηκε και ανάγκασε τον ιταλικό σε υποχώρηση.

Το κύριο άρθρο της Βιομηχανικής Επιθεώρησης που κυκλοφόρησε εκείνες τις μέρες δεν θα μπορούσε να έχει άλλο θέμα: «Καθ’ ην στιγμήν γράφεται το παρόν, η Ελλάς άγει την τρίτην ημέραν αφ’ ης στιγμής της επεβλήθη ο πασιδήλως απρόκλητος και άνευ ειδικής αιτίας πόλεμος, τον οποίον χαρακτηρίζουν η μισαρά βία και η παρολογική κακία αυτού. Ο αδικαιολόγητος αυτός πόλεμος, εις τα όμματα και τον νουν οιουδήποτε υγειώς σκεπτουμένου ορθώς κρίνεται ως πράξις ανάνδρου βίας, του προκαλέσαντος αυτόν, ως έργον ανήθικον διά τας πολιτικάς κοινωνίας και γενικώς ως στυγερά μορφή πρωτογόνου ανθρωπίνης βαρβαρότητος η οποία σείει τα θεμέλια της ανθρωπίνης αξίας και της συγκροτήσεως του αρμονικού συνόλου των αυτοδιατεθημένων λαών. Τα κίνητρα του τοιούτου πολέμου αποτελούν τορπίλλην εις το σώμα της διεθνούς κοινωνίας η οποία καταστρέφει ανεπανορθώτως την απαραίτητον διά την παγκόσμιον κοινωνίαν ειρήνην και προορισμόν του ανθρώπου. Ακριβοδικαίως, όθεν, εκτιμώσα η Ελληνική Κοινωνία τα εμποιούντα φρίκην ελατήρια του επιδρομέως, εκινήθη ακούραστος και ενθουσιώδης ως εις άνθρωπος από της στιγμής της επιδρομής […]»