Ουκρανία ο πόλεμος που κανείς δεν θέλει να λήξει;

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Η πρόθεση της Ουκρανίας, όπως εκδηλώθηκε με δήλωση του ΥΠΕΞ της χώρας Ντμίτρο Κουλέμπα, να διοργανωθεί μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου (υπό κάποιαν έννοια ως σηματοδότηση ενός χρόνου από την εισβολή της Ρωσίας) Διάσκεψη Κορυφής στα πλαίσια του ΟΗΕ με αντικείμενο ειρηνευτικό σχέδιο – με μεσολαβητή μάλιστα τον Γ.Γ. του Οργανισμού Αντόνιο Γκουντέρρες, που έως τώρα υπήρξε εντυπωσιακά απών από οποιαδήποτε ειρηνευτική πρωτοβουλία –  φάνηκε προς στιγμήν ότι άνοιγε μια πρώτη δυνατότητα να τερματισθεί ο πόλεμος στην Ουκρανία.

Λίγο νωρίτερα, η δήλωση του ίδιου του Προέδρου Πούτιν ότι η Ρωσία «επιζητά τέλος του πολέμου στην Ουκρανία», πράγμα που δεν θα μπορούσε παρά να περιλαμβάνει «διπλωματική λύση» – και μάλιστα «όσο νωρίτερα, τόσο καλύτερα» – άφηνε επίσης να φανεί βούληση τερματισμού του πολέμου. Και μάλιστα έτσι όπως ήρθε ακριβώς μετά την επίσημη επίσκεψη του Ουκρανού Προέδρου Ζελένσκι στις ΗΠΑ, απ’ όπου έφυγε με σημαντικές υποσχέσεις στρατιωτικής (και όχι μόνον) βοήθειας.

Πλην όμως, μια λίγο πιο προσεκτική ανάγνωση των συμφραζομένων των δυο αυτών τοποθετήσεων, δείχνει ότι η λήξη του πολέμου/η μετάβαση σε διπλωματική συνεννόηση έστω και για κατάπαυση του πυρός, σε ορατό πάντως μέλλον, βρίσκεται μακριά – πολύ μακριά ! – από τις προθέσεις των πρωταγωνιστών.

Πράγματι, προϋπόθεση της ειρηνευτικής Κορυφής – κατά Κουλέμπα – θα ήταν να έχει (προηγουμένως) αχθεί πρώτα η Ρωσία σε «δικαστήριο εγκλημάτων του πολέμου», , αν είναι να κληθεί και αυτή σε μια τέτοια Διάσκεψη Κορυφής. (Άλλωστε και ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Τζων Κέρμπυ, διαγίγνωσκε «μηδενική διάθεση του Προέδρου Πούτιν να προσέλθει σε διαπραγματεύσεις». Αντιθέτως, «θέλει να συνεχίσει την βίαια επίθεση κατά του λαού της Ουκρανίας και την κλιμάκωση του Πολέμου»). Συζήτηση η οποία – όσο κι αν επιχειρείται να γίνουν παραλληλισμοί με την παραπομπή στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς ή/και του Ράντοβαν Καρατζιτς για τα εγκλήματα στην Πρώην Γιουγκοσλαβία (με κορυφαία την φρίκη στην Σρεμπρένιστα) παραβλέπει ότι προηγήθηκε ήττα επί του πεδίου…

Αντίστοιχα, αν η κορυφαία στιγμή στην εκδήλωση αλληλεγγύης και στήριξης από τις ΗΠΑ προς την Ουκρανία ήταν η επιβεβαίωση της αποστολής πυροβολαρχίας Patriot, που θα αυξήσει κατακόρυφα την αντιαεροπορική ικανότητα του Κιέβου, δεν ήταν αμελητέα και η παρατήρηση ότι (α) μια πυροβολαρχία Patriot επαρκεί για περιορισμένη μόνο, τοπικά / περιφερειακά, αποτροπή των Ρωσικών επιθέσεων, (β) το κόστος κάθε πυραύλου της πυροβολαρχίας Patriot είναι ακραία δυσανάλογο από το αντίστοιχο των drones που αποτελούν το κύριο μέσο των ρωσικών επιθέσεων, κυρίως δε (γ) ότι η ενεργοποίηση των Patriot προϋποθέτει πολύμηνο διάστημα εξάσκησης των χειριστών τους.

Συνεπώς, μόνο μια ταχεία κλιμάκωση της αμερικανικής βοήθειας και (ακόμα περισσότερο) παρουσία ΝΑΤΟϊκών χειριστών επί Ουκρανικού εδάφους, θα σήμαινε αληθινή «αλλαγή πίστας» στην διεξαγωγή του πολέμου.

Ενώ λοιπόν οι ανά την υφήλιο τηλεοράσεις ανασύρουν από τα αρχεία τους για να προβάλουν ταινίες από την εκεχειρία τις ημέρες των γιορτών του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στην πραγματικότητα εκείνο που θα ζούμε – και που θα ζουν κυρίως οι Ουκρανοί (αμυνόμενοι) και Ρώσοι (επιτιθέμενοι) που θα πεθαίνουν στο μέτωπο – θα είναι η απορία αν πρόκειται για έναν πόλεμο που κανείς δεν θέλει να λήξει.