«Ουφ!»

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Όπως ο ίδιος ο – μόλις ορκισθείς ως 46ος Πρόεδρος των ΗΠΑ – Τζο Μπάιντεν το σημείωσε στην εναρκτήρια ομιλία του, όλος ο κόσμος όλη η υφήλιος παρακολούθησε με αίσθηση σασπένς την τελετή της ορκωμοσίας και την επιβεβαίωση της μεταβίβασης της εξουσίας από την εποχή Τραμπ. Και, καθώς όλος ο κόσμος παρακολουθούσε, μια ολόκληρη θάλασσα από αναλύσεις και σχολιασμούς και προβολές στο μέλλον «κατέλαβε» την ημέρα. Σ’ εμάς, όπου ούτως ή άλλως είναι εντυπωσιακό το πώς ένα κλίμα αντιΑμερικανισμού δεκαετιών έχει μετατραπεί σε ευρύτατη αποδοχή του ρόλου του Αμερικανικού παράγοντα και σε προσδοκία – κυρίως! – ότι οι σχέσεις με τις ΗΠΑ, από επάνοδό τους στην ευρύτερη περιοχή μετά την Τραμπική αποχώρηση (που, ωστόσο, ολοκλήρωσε κίνηση Ομπάμα-Χίλαρι Κλίντον…) μέχρι αύξηση της παρουσίας τους μέσω Βάσεων νέας εποχής (Σούδα, Αλεξανδρούπολη, Στεφανοβίκειο) θα λειτουργήσουν ως παράγοντας συγκράτησης της Τουρκικής απειλής, η έλευση Μπάιντεν ήδη δημιούργησε πλέγμα προσδοκιών.

Κατά την πάγια συνήθειά μας, αρχίσαμε να ξαναξεσκονίζουμε τα ονόματα και την προϊστορία ανθρώπων «δικών μας» που βρίσκονται γύρω από τον νέο Πρόεδρο – και την δυναμική, από Καλιφόρνια, που διαθέτει άλλωστε ισχυρή Ελληνική παρουσία: Άντζελο Τσακόπουλος/Ελένη Κουναλάκη κοκ Αντιπρόεδρο Κάμαλα Χάρρις. Καθώς η Τζεν Ψάκη βρίσκεται στο προβεβλημένο πόστο της εκπροσώπου Τύπου του Λευκού Οίκου (White House Press Secretary, σε μια 7μελή ομάδα γυναικών), θα έχουμε τις εβδομάδες που έρχονται πλήθος αναλύσεων για την εμβέλεια του ΕλληνοΑμερικανού παράγοντα στην Διοίκηση Μπάιντεν.

Ωστόσο, το πιο γνήσιο επιφώνημα-σχόλιο για την ημέρα της ορκωμοσίας Τζο Μπάϊντεν/Κάμαλα Χάρρις ήταν ένα καθολικό «Ουφ!» που ακούστηκε. «Ουφ!» που η τελετή κύλησε και ολοκληρώθηκε χωρίς προβλήματα μέσα στον σιδηρόφρακτο , πλέον, περίβολο του Καπιτωλίου – η απόλυτη αντίθεση με την αφύλακτη ζώνη πριν μια βδομάδα, που οδήγησε στο «ντου» του όχλου Τραμπιστών – αλλά και χωρίς να ξεφύγει η κατάσταση ανά τις ΗΠΑ, όπως πολλοί φοβούνταν.

«Ουφ!» λόγω της επιμονής Μπάιντεν ότι «η Αμερική επιστρέφει» στην διεθνή σκακιέρα, με κάθε τρόπο: η υπογραφή 15 executive orders, την πρώτη κιόλας ημέρα εξουσίας του, για ανατροπή του δόγματος Τραμπ – από την επιστροφή των ΗΠΑ στον ΠΟΥ και την Συμφωνία των Παρισίων για το κλίμα μέχρι την άρση της απαγόρευσης εισόδου ολόκληρων κατηγοριών ξένων στην χώρα (με πρόσχημα τον ισλαμικό ή τρομοκρατικό κίνδυνο) – λειτούργησε ως επιβεβαίωση. ‘Ίσως όμως το κυριότερο Ουφ! θα άξιζε στην ρητή παραδοχή του ίδιου του Μπάιντεν ότι εκείνο που οι ίδιοι οι Αμερικανοί έχουν μπροστά τους, είναι να αποκαταστήσουν κάποιαν ενότητα, ξεπερνώντας την πραγματικότητα του διχασμού. Το «κάθε διαφωνία δεν αποτελεί αιτία πολέμου», μαζί με την αναγνώριση ότι οι δυνάμεις που χωρίζουν τους Αμερικανούς είναι «βαθιές και πραγματικές» όμως πρέπει να παραμεριστεί η δαιμονοποίηση και ο φόβος, η παραδοχή αυτή λειτουργεί σαν αληθινό νέο ξεκίνημα για το Αμερικανικό πολιτικό σύστημα. Μένει, βέβαια, να πετύχει. Αν , δε, κατορθωνόταν αυτό το στοίχημα απομάκρυνσης από την οξύτητα και την εχθροπάθεια να διαχυθεί και προς την δική μας την μεριά του κόσμου, η εποχή Μπάιντεν θα μπορούσε να επαναφέρει την – χαμένη εδώ και καιρό – αίσθηση ότι η Αμερική έχει να προτείνει στον κόσμο κάτι περισσότερο από προβολή ισχύος, social media, και «Αμερικανικό τρόπο ζωής».