Απέναντι στους ανέμους

Γιάννος Παπαντωνίου

Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 2021, σελίδες 224, τιμή εκδότη: 9,5 ευρώ

Στο βασικό του τμήμα, το βιβλίο αυτό του Γιάννου Παπαντωνίου συγκεφαλαιώνει τα της δικαστικής του δίωξης – που διαρκεί ακόμη, μετά από περισσότερα από 4 χρόνια μετά την εναντίον του (και της συζύγου του Σταυρούλας) κλήση για απολογία βάσει κατηγορητηρίου με κύριο αντικείμενο τον εκσυγχρονισμό φρεγατών του Π.Ν. επί θητείας του ως υπουργού Αμύνης και την τήρηση λογαριασμών offshore, που οδήγησε σε μακρά προφυλάκιση του ιδίου (και, επί 5 μήνες, της συζύγου του). Ο Γ. Παπαντωνίου –που δεν είναι ανυποψίαστος για το πώς μπορεί η υπόθεση των εξοπλισμών να εμπλέξει έναν πολιτικό: παραθέτει άλλωστε τα της υποθέσεως Josserand/Thales, που μέσω της Libération, κατέληξε σε δικαίωσή του και αποζημίωση από τα γαλλικά δικαστήρια– παραθέτει τον φάκελο της υπόθεσης, με ένταση στην αίσθηση αδικίας: η ανακριτική διαδικασία τώρα μόλις έχει φθάσει πλέον στον πυρήνα της εξέτασης του αν η ανάθεση του εκσυγχρονισμού των 6 φρεγατών υπήρξε σύννομη, ορθή στην ουσία της και ζημιογόνος ή μη. Το γεγονός ότι ο ίδιος του ο πολιτικός χώρος στράφηκε ψυχρά εναντίον του είναι φανερό ότι τον έχει θίξει ιδιαίτερα.

Ωστόσο, έχοντας τηρήσει τα χρόνια αυτά μια γραμμή δημόσιας παρουσίας, ο Γ. Παπαντωνίου καταθέτει στο βιβλίο αυτό και τα της διαδρομής του σε καίριες φάσεις της οικονομικής πολιτικής και διαμόρφωσης των σχέσεων της Ελλάδας με την ΕΕ αρχικά, με την Ευρωζώνη στη συνέχεια. Άμα κανείς συνειδητοποιήσει ότι –από την ένταξή της και μετά– η Ελλάδα έζησε τέσσερις βασικά περιόδους προσαρμογής, την πρώτη το 1985-87 (Πρόγραμμα Σταθεροποίησης Σημίτη), τη δεύτερη το 1991-93 (Πρόγραμμα Μάνου), την τρίτη το 1994-99 (Πρόγραμμα Σύγκλισης, προκειμένου να επιτευχθεί η προσέγγιση στην Ευρωζώνη) και την τέταρτη το 2010-18 (αυτή είναι η βαρύτατη εμπειρία των Μνημονίων/Προγραμμάτων Προσαρμογής), διαπιστώνει ότι παρόλα τα κοινά στοιχεία που παρουσιάζουν –τη δημοσιονομική διόρθωση, τη διατήρηση της πρόσδεσης στο άρμα της «Ευρώπης»– μόνον η τρίτη κατόρθωσε και ένα στοιχείο συναίνεσης να διαμορφώσει, και προσδοκίες να χτίσει, αλλά και αναπτυξιακό αποτύπωμα να αφήσει πίσω.

Η συμμετοχή του ίδιου σε αυτή τη διαδρομή είναι κάτι που θεωρεί, και αυτό ακριβώς αναλύει στο βιβλίο, ότι του δίνει λόγο επί της συνέχειας των δημοσίων πραγμάτων. Τον οποίο λόγο και αναπτύσσει, προς πολλές κατευθύνσεις, ακόμη και της εξωτερικής πολιτικής – σίγουρα στην κατεύθυνση της «ευρωπαϊκής συνέχειας» της χώρας.

ΑΔΠ