Παράμετροι των Ιταλικών Προεδρικών εκλογών

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Έτσι όπως πλησιάζει – εναρκτήριο λάκτισμα: 24 Ιανουαρίου – η διαδικασία για την εκλογή Ιταλού Προέδρου της Δημοκρατίας, χρήσιμο να έχει κανείς ορισμένες παραμέτρους κατά νου.

Πρώτη παράμετρος, γύρω από την οποία είναι εύκολο να υπάρξει παρανόηση: ο Ιταλός ΠτΔ, εκλεγόμενος για 7ετή μάλιστα θητεία που υπερβαίνει όχι μια αλλά και δυο και τρεις και περισσότερες κυβερνητικές θητείες σε μια χώρα συνεχών αλλαγών Κυβέρνησης/revolving doors όπως η Ιταλία, έχει τυπικές μόνον αρμοδιότητες διορισμού Κυβέρνησης, κύρωσης νόμων κοκ. Περίπου ανάλογα με τα όσα ισχύουν και στην Ελλάδα. Αλλά – μεγάλο ΑΛΛΑ – όταν, προ 3ετίας,καθοριστικής σημασίας Υπουργός Οικονομικών  έφθασε η ώρα να ορκισθεί ο Πάολο Σαβόνα ως ΥΠΟΙΚ της Ιταλίας με ευθέως Ευρωσκεπτικιστικές θέσεις (συνεργάτης της Confindustria/του Ιταλικού ΣΕΒ, προηγουμένως μαθητής του Fr. Modigliani στο ΜΙΤ) επιλογή των 5 Αστέρων και της Λέγκας, τότε ο απερχόμενος Πρόεδρος Σέρτζιο Ματαρέλλα … απλώς αρνήθηκε. Πράγμα που θεσμικά εδικαιούτο, πλην όμως εθεωρείτο αδιανόητο: μέχρι και για πρόταση μομφής κατά του Προέδρου έγινε λόγος, όμως, τελικώς υπήρξε συμβιβασμός (αφού βέβαια βυθίστηκε επί κάποιες συνεδριάσεις το Ιταλικό Χρηματιστήριο…). Συνεπώς, ο διάδοχος του Σέρτζιο Ματαρέλλα, ενώ στα χαρτιά έχει όσες αρμοδιότητες ο Κάρολος Παπούλιας ή ο Προκόπης Παυλόπουλος, στην πράξη άσκησε αποφασιστικά περισσότερες (για όποιον ενδιαφέρεται, αντί του Σαβόνα ορκίστηκε ο – συνεργάτης του Σαβόνα Τζιοβάννι Τρία. Ενώ ο Σαβόνα ορκίσθηκε… διακοσμητικότερα υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων).

Πάντως, όταν η διαδικασία εκλογής Προέδρου θα ξεκινήσει, χρήσιμο να μην ξεχνούμε ότι αρχικώς απαιτείται πλειοψηφία των 2/3 από τους 1009 εκλέκτορες – βουλευτές, γερουσιαστές, συν 58 εκπροσώπους των Περιφερειών/Regioni – για τους τρεις (!) πρώτους γύρους της εκλογικής διαδικασίας. Από κει και πέρα, αρκούν 1/2 συν ένας.

Ωραία, λοιπόν! Υποψήφιος ο νυν πρωθυπουργός Μάριο Ντράγκι, που όλοι θεωρούν φαβορί- μέχρι την τελική ευθεία – αλλά που θα στερήσει την Ιταλία από ένα ουσιαστικό χέρι στο πηδάλιο (την στιγμή που κρίνεται το μέλλον της δημοσιονομικής πολιτικής της ΕΕ, συν η μοιρασιά των 100+ δις ευρώ σε πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης/Next Generation EU για την Ιταλία). Αλλά και που έγραφε, στις 24 Δεκεμβρίου, από κοινού με τον Εμμανουέλ Μακρόν (στους Financial Times) άρθρο-έκκληση: «Οι δημοσιονομικοί κανόνες της ΕΕ οφείλουν να μεταρρυθμισθούν». Με την λογική ότι «η ΕΕ πρέπει να θέσει εκ νέου σε κίνηση το πνεύμα που παρακίνησε την δράση την οποία ανέλαβε στις αρχές της πανδημίας το 2020» και ότι «πρέπει να δημιουργήσουμε ένα πειστικό και διαφανές πλαίσιο, ικανό να ανταποκριθεί στις κοινές μας προσδοκίες».  Αυτού του είδους τις φιλοδοξίες για μετεξέλιξη της ΕΕ, καλύτερα θα τις υπηρετούσε ο Μάριο Ντράγκι στο ενεργό πηδάλιο της ιταλικης Κυβέρνησης ή στην πιο απόμακρη Προεδρία;

Απέναντί του ο Σίβλιο Μπερλουσκόνι – ναι! ο 85χρόνος καβαλιέρι, ήδη ζευγάρι με την 30χρονη βουλευτίνα Μάρτα Φασίνι της Forza Italia –  ο οποίος μάλλον επιδιώκει να καταγραφεί ως πεισματικά παραμένων παίκτης στα Ιταλικά δημόσια πράγματα, αλλά και βρίσκεται σε συνεχή διαπραγμάτευση με το συνολικό πολιτικό σκηνικό της χώρας του.

Προστίθεται εδώ ο πρώην (δις) Πρωθυπουργός Τζουλιάνο Αμάτο (γνωστός και ως “sottile”/επιδέξιος – σ’ εμάς μετέχει στο εποπτικό Συμβούλιο του EPLO/Οργανισμού Δημοσίου Δικαίου), ο πρώην πρόεδρος της Βουλής Πιερφερνάντινο Κασίνι (του Δημοκρατικού Κόμματος) και η (νυν) υπουργός Δικαιοσύνης Μάρτα Καρταμπία (Πρώην Πρόεδρος του Συνταγματικού Δικαστηρίου).

Με αναμενόμενη ικανήν αναταραχή άμα φύγει από την σημερινή θέση του ο Μάριο Ντράγκι, αλλά και με αμφισβητούμενη την σταθερότητα της Ιταλικής οικονομίας ούτως ή άλλως στην εποχή του υπερυψηλού δημοσίου χρέους, η Ιταλική επιλογή Προέδορυ έχει διΕυρωπαϊκό ενδιαφέρον.