Ποιος φοβάται την «θετική ατζέντα»;

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Για να προσγειωθεί ανάμεσά μας όχι οριστικά, αλλά με κάποια πειστική σταθερότητα η «θετική ατζέντα» των ΕλληνοΤουρκικών στην οποία τώρα οι πάντες (καλά, μην υπερβάλλουμε! πολλοί…) ομνύουν μετά την επανορθωτική του σκηνικού Άγκυρας επίσκεψη Μεβλούτ Τσαβούσογλου στην Αθήνα, με τους εναγκαλισμούς με Νίκο Δένδια και την θετική ατμόσφαιρα με Κυριάκο Μητσοτάκη, θα χρειαστεί να περιμένουμε και την 14η Ιουνίου. Δηλαδή την συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν στο περιθώριο της πολύβουης (μας έχουν πει έτσι να την περιμένουμε) Κορυφής του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, όπου βέβαια όλα θα επισκιασθούν από την πρώτη γνωριμία – όλων; – με τον Πρόεδρο Τζο Μπάιντεν. Α, ναι, και τις δηλώσεις των δυο ηγετών μετά την συνάντησή τους: μην ξεχνούμε ότι στις 15 Απριλίου, στην κοινή συνέντευξη-που-δεν-ήταν συνέντευξη Δένδια-Τσαβούσογλου ήταν που ξέφυγε η υπόθεση στην Άγκυρα…

Έχει μεγάλη, έχει καθοριστική σημασία ότι αυτή την φορά – στην Αθήνα – ο Νίκος Δένδιας ρητώς κατέθεσε το «έχουμε πλήρη επίγνωση των διαφορετικών και, σε ορισμένα σοβαρά θέματα, των διαμετρικά αντιθέτων θέσεων που πρεσβεύουμε», και τούτο την στιγμή που ο «φίλος Μεβλούτ» φρόντιζε να ξεκαθαρίσει ότι η Τουρκική  πλευρά «θέλει να συνεχίσει την σχέση με την Ελλάδα χωρίς προϋποθέσεις και όρους». Σε μετάφραση – στις διεθνείς σχέσεις , όταν αυτές έχουν ουσία, χρειάζεται πάντα μετάφραση – αυτό παραπέμπει στο ότι η Ελληνική κεντρική θέση «μόνη διαφορά η οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας», (χωρίς αναφορά ρητή, αλλά με διαφαινόμενη Χάγη στο βάθος του ορίζοντα) ενώ η Τουρκία συνεχίζει να επιλέγει την διμερή συζήτηση (με λογική επέκτασης των τωρινών διερευνητικών) σε σαφώς ευρύτερο πεδίο ζητημάτων. Άλλωστε στην τροχιοδεικτική του συνέντευξη στο ΒΗΜΑ, ο Τούρκος ΥΠΕΞ ευθέως αναφέρθηκε σε λύση με βάση equity/ευθυδικία, αλλά και σε εκκίνηση συζήτησης για το εύρος των χωρικών υδάτων στο Αιγαίο για «αμοιβαίως αποδεκτή λύση».

Εκείνο που έχει για την απ’ εδώ ακτή του Αιγαίου σημασία, είναι ότι αυτό το κλίμα (και αυτή η προοπτική Ελληνοτουρκικής άτυπης Κορυφής σε ουδέτερο έδαφος – τι πιο ουδέτερο από τις Βρυξέλλες;) επελέγη να ισχύσει ακριβώς μετά την – ιδιωτική – επίσκεψη Τσαβούσογλου στην Θράκη και την εκεί διακήρυξη της πάγιας θέσης περί Τουρκικής μειονότητας, χωρίς βέβαια πολλά περί καταπίεσης, και με ενδιαφέρουσα εξέλιξη την δυναμική άρνηση Πομάκων να ταυτισθούν με την θέση Τουρκίας. Επίσης, δυο μέρες μετά τον πανηγυρικό εορτασμό της 568ης επετείου της Άλωσης της Πόλης με φωτισμούς και προβολές συμβόλων. τρεις μέρες μετά την ανάγνωση από τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προσευχής από το Κοράνι, μπροστά σε μαθητές, στην Αγια-Σοφιά (πέρσι είχε διαβάσει την «σούρα του Πορθητή» , στον εορτασμό της 567ης επετείου της Άλωσης). Ακόμη, στην ίδια φάση προχωρούσε ως φαίνεται ο ερευνητικός πλους του Tubitak Marmara στην περιοχή Χίου-Σάμου-Ικαρίας, συνέχιση πολύ-πολύ βορειότερα, πολύ-πολύ Αιγιακότερα από τις περσινές περαντζάδες  του γνώριμού μας Oruc Reis στην περιοχή του Καστελόριζου. (Περιττό να καταγράψει κανείς τις 51 – ανακοινώθηκε – Τουρκικές πτήσεις, για εμάς παραβιάσεις, από 4 κατασκοπευτικά CΝ-235 και 6 ελικόπτερα, με τις αντίστοιχες Ελληνικές αναχαιτίσεις).

Επειδή μνημονεύσαμε την «θετική ατζέντα», έχει ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι, την παραμονή της έλευσης Τσαβούσογλου στην Ελλάδα… συνεχίσθηκε στην Καβάλα η μηδέποτε ουσιαστικά πραγματοποιηθείσα, καίτοι επιμελώς σχεδιασμένη, τον Απρίλιο στην Άγκυρα, συνάντηση Φραγκογιάννη-Οναλ, δηλαδή των ΥΦΥΠΕΞ για τις οικονομικές σχέσεις συνεργασίας, με μια ντουζίνα ουσιαστικούς φακέλους και με σαφή επίνευση Βρυξελλών. Όπου ούτως ή άλλως θα παιχθεί η ακόμη κεντρικότερη πράξη του δράματος «θετική ατζέντα» – των ΕυρωΤουρκικών σχέσεων, αυτήν την φορά.

Πάντως, μέχρι στιγμής, όπως στις συναντήσεις Τσαβούσογλου-Μητσοτάκη-Δένδια κρατήθηκαν χαμηλοί τόνοι, έτσι και στο εσωτερικό της Κυβέρνησης δεν ακούστηκαν – ακόμη; – τριγμοί όπως θα μπορούσε να υποθέσει κανείς. Ενώ από πλευράς Αξιωματικής Αντιπολίτευσης υπήρξε χαμηλότονη μόνον αιτίαση για έλλειψη στρατηγικής ή για «κόκκινες γραμμές» στο θέμα ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδας. από πλευράς ΚΙΝΑΛ, ευχή για καλή προετοιμασία της συνάντησης Μητσοτάκη-Ερντογάν.

Καταλήγει κανείς στο ερώτημα (ενθυμούμενος μαχητικά πρωτοσέλιδα και τηλεπαράθυρα, αρθρογραφία Αντώνη Σαμαρά, χρησμούς Κώστα Καραμανλή, αναπηδήσεις πατριωτικού ΠΑΣΟΚ): Ποιος φοβάται την «θετική ατζέντα»;