Πώς οι λανθασμένες διατυπώσεις κινδυνεύουν να δαγκώσουν πολιτικά

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Υπάρχουν λανθασμένες, ακόμη και άκριτες διατυπώσεις πολιτικής. Οι οποίες, όταν προέρχονται από σοβαρούς ανθρώπους και έρχονται αργότερα σε επαφή με τα πράγματα, με την πραγματική (και όχι την διακηρυγμένη…) πραγματικότητα, τραυματίζουν περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται. Και στους μεν παραδοσιακούς οπαδούς της πολιτικής φλυαρίας και εν γένει αδολεσχίας,  αυτό κατά κάποιαν έννοια συγχωρείται. Στους άλλους όμως, τους όπως είπαμε σοβαρούς – ή πάντως ανθρώπους που «αναγκαστικά» μιλούν σοβαρά – το δάγκωμα της πραγματικότητας είναι κρίμα να το βλέπεις.

Δυο παραδείγματα, από τον ενεργειακό τομέα έτσι που έχει γίνει οδυνηρά κυρίαρχος τώρα:

Παρακολουθώντας προσεκτικά την ανακοίνωση του – συνήθως προσεκτικού και χαμηλών τόνων – υπουργού Ενέργειας (το «Περιβάλλοντος» έχει αφεθεί παραπίσω, όμως όχι μόνον σ’ εμάς…) Κώστα Σκρέκα, χρειαζόταν και πάλι αρκετή προσπάθεια για να διαβλέψει κανείς πώς θα λειτουργήσει το νέο σύστημα αντιμετώπισης του τσουνάμι ακρίβειας του ηλεκτρικού ρεύματος για τον Αύγουστο: νέα μέτρα «ανάκτησης των υπερεσόδων» των ενεργειακών εταιρειών, λειτουργία του Ταμείου Ενεργειακής Μετάβασης, «μηχανισμός αντιστάθμισης κινδύνων» με βάση νέα εισφορά για τις ΥΚΩ (υπηρεσίες κοινής ωφέλειας. Ούτως ή άλλως το κάθε νοικοκυριό θα «καταλάβει» στο πετσί του το σύστημα. ο δε Πρωθυπουργός θα γράψει το κόστος. Χρειαζόταν καλή διάθεση  για να πεισθεί κανείς ότι θα απορροφηθεί η αύξηση κατά 94% στα νοικοκυριά (κάπου 6 εκατομμύρια είναι) και κατά 89% στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις (πάνω από 1,2 εκατομμύρια) χωρίς δημοσιονομικό εκτροχιασμό σε βάθος χρόνου.

Σε ένα όμως σημείο η τοποθέτηση Σκρέκα ήταν απόλυτα σαφής, ειλικρινής και ξεκάθαρη (το ίδιο σημείο είχε τα ίδια χαρακτηριστικά και στην αντίστοιχη ανακοίνωση για το καθεστώς Αυγούστου, αν η μνήμη μας υπηρετεί σωστά). Για τα νοικοκυριά, λοιπόν, «η επιδότηση αφορά σε όλες τις παροχές κύριας και μη κύριας κατοικίας, για το σύνολο της μηνιαίας κατανάλωσης, χωρίς εισοδηματικά κριτήρια και ανεξαρτήτως παρόχων». Πρόκειται – το επαναλαμβάνουμε! – για μια εξαιρετικά ειλικρινή και πολιτικά έντιμη διατύπωση (το τελευταίο το λέμε επειδή… δεν βρισκόμαστε, μας διαβεβαιώνουν, σε προεκλογική περίοδο, οπότε δεν νομιμοποιείται κανείς να σκεφθεί ότι 6 εκατομμύρια νοικοκυριά αποτελούν το σύνολο του εκλογικού σώματος – όχι;). Και είναι η τοποθέτηση αυτή εντελώς λάθος. Λάθος στην επιλογή που κάνει, της πλήρους οριζόντιας και χωρίς όρια και προϋποθέσεις επιδότησης. Λάθος τραγικό και για το μήνυμα που δίνει: άντε ύστερα να ΜΗΝ δώσεις αντίστοιχη στήριξη στην χρήση φυσικού αερίου, όταν σφίξουν τα κρύα τον χειμώνα. Όταν όμως χτιστεί στην κοινή γνώμη – και μάλιστα στην μεσαία και ανώτερη εισοδηματική/περιουσιακή στρώση που ασφαλώς και δεν θέλει να επιβαρυνθεί για τις υψηλότερες καταναλώσεις, αλλά το μπορεί! – η λογική της επιδότησης, άντε μετά να την συμμαζέψεις!

Εν τω μεταξύ, ήταν πριν ένα χρόνο και κάτι όταν – μιλώντας στο Arab News ο ΥΠΕΞ –Νίκος  Δένδιας δήλωνε ότι «δεν οραματίζεται η Ελλάδα να γίνει χώρα παραγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου». Μάλιστα είχε επιλέξει να το κάνει και λίγο πιο πικάντικο, διακηρύσσοντας την πίστη της Ελλάδας στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, με την γλαφυρή διατύπωση «δεν πρόκειται [η Ελλάδα] να αρχίσει να σκάβει τον βυθό της Μεσογείου για να βρει αέριο και πετρέλαιο». Η αλήθεια είναι ότι τότε αυτά τα αντι-υδρογονανθρακικά είχαν πέραση, ότι οι όρκοι πίστεως στις ανανεώσιμες «πουλούσαν» πολιτικά. Μετά από κάποιους μήνες, βέβαια, πολύ πριν εκραγεί το Ουκρανικό και πριν οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας βοηθήσουν την απογείωση των τιμών φυσικού αερίου, οι έρευνες για φυσικό αέριο επανήλθαν στην μόδα.

Ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης (Πρωθυπουργός στην Κυβέρνηση όπου μετέχει και ο Νίκος Δένδιας ως ΥΠΕΞ), αναφερόμενος στις έρευνες Δυτικά/Νότια της Κρήτης εξηγούσε – τον Απρίλιο 2022, άρα στις αρχές της πολιτικά επιβεβλημένης φάσης της ενεργειακής κρίσης – ότι «η χώρα θέλει να έχει μιαν καθαρή εικόνα έως το 2023 για το αν υπάρχουν εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα», καθώς «εάν έχουμε σημαντικά κοιτάσματα αερίου, θα αντικαταστήσουμε τις εισαγωγές με τον εθνικό μας πλούτο». Εθνικός πλούτος, που δεν θα σκάβαμε τον βυθό να δούμε αν υπάρχει…

Πώς άραγε να τα ακούει αυτά σήμερα ο Ν. Δένδιας; Κυρίως όμως πώς να διαβάζει τα περί ανεύρεσης κοιτάσματος 70 δις κυβικών μέτρων φυσικού αερίου (Κρόνος – 1) – από ΕΝΙ/Total , στο Οικόπεδο 6 της Κύπρου – με συνέχιση μάλιστα σε διπλανή θέση (Ζευς -1) από την ίδια κοινοπραξία, με προσδοκία καλύτερων ακόμη στοιχείων. Μαζί με την Αφροδίτη (που ξεκίνησε όλη την περιπέτεια του Φ.Α. στην Κύπρο), την Καλυψώ και τον Γλαύκο, στην Κύπρο φθάνουν κάπου στα 500 δις κυβ. μέτρα.

Βέβαια… ο Ν. Δένδιας θα μπορούσε να αντιπαρατηρήσει ότι… εδώ και 11 χρόνια η εκμετάλλευση της Αφροδίτης βρίσκεται «στο περίμενε». Πέραν τούτου, η δόμηση της εκμετάλλευσης στην οποία μετέχει πλέον η μη-αμελητέα Αμερικανική Chevron, δεν ξεπέρασε ακόμη τις δυσχέρειες με την διεκδίκηση συμμετοχής του Ισραήλ στο Οικόπεδο 12/στην Αφροδίτη.

Και, βέβαια, ως ΥΠΕΞ θα μπορούσε να αναφερθεί στους κινδύνους που έφερε στην επιφάνεια η ασύγκριτα βαρύτερη Τουρκική διεκδίκηση. Όμως… το να πει κανείς ευθέως κάτι τέτοιο θα ήταν αληθινά βαρύ! Για να μην το ξεχάσουμε, πάντως φρόντισε ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου να επαναφέρει την υπόθεση «δίκαιας κατανομής των εσόδων» στην Ανατολική Μεσόγειο.