Πώς ξεπερνά κανείς τον πήχυ – και το αχνό χαμόγελο Μολυβιάτη

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Πάντοτε, όταν κανείς έχει την ανησυχία αν θα ανταποκριθεί στις απαιτήσεις να ξεπεράσει ένα εμπόδιο – ιδιαίτερα όταν συμβαίνει ο ίδιος να έχει δημιουργήσει ή να έχει επαυξήσει τις προσδοκίες ότι θα ξεπεραστεί ένα εμπόδιο «για το κοινό καλό» – είναι διαθέσιμες δυο λύσεις. Είτε θα συμπιέσει προς τα κάτω τον πήχυ των προσδοκιών, οπότε ακόμη κι αν το άλμα προκύψει ανεπαρκές, πάλι να ξεπεραστεί ο πήχυς και να κηρυχθεί νικηφόρος ο αγώνας. Είτε θα δεχθεί μεν να μείνει ο πήχυς εκεί όπου είχε τεθεί, οπότε να περάσουμε  ίσως κάτω από τον πήχυ, αλλά… με σωστή εκφώνηση, να ακουστεί το «νικήσαμε! επιτυχία!».

Έτσι κάπως πήγαν τα πράγματα και με τις Ελλαδικές και Κυπριακές προσδοκίες από την Κορυφή της περασμένης εβδομάδας. Ήταν χαρακτηριστικό το πώς ο Κυριάκος Μητοστάκης είχε φροντίσει να δηλώσει εξαρχής ικανοποίηση από τα συμπεράσματα  που είχαν προ-διαμορφωθεί, οπότε η ρητή επανάληψη – αφού ολοκληρώθηκαν οι εργασίες της Κορυφής – της ρήτρας περί αναλογικής και – κυρίως! – αναστρέψιμης βελτίωσης σχέσεων ΕΕ-Τουρκίας να μπορεί να θεωρηθεί πρόσθετη επιτυχία. Αντίστοιχα ισχύουν και για την ρήτρα περί επιμονής της ΕΕ, όσον αφορά την συνέχεια των συζητήσεων για το Κυπριακό (από τις οποίες συζητήσεις, θυμίζουμε, η ΕΕ έχει αρκετά άγαρμπα απωθηθεί….), στην διαζωνική/δικοινοτική.

«Απέναντι» σε αυτό το όχι-ακριβώς-βαρύ κεκτημένο Κορυφής, η Τουρκία έλαβε την αιτούμενη πρόσθετη χρηματοδότηση για το Προσφυγικό – τα 3,5 δις σε ορίζοντα 4ετίας προστίθενται στα ήδη διαθέσιμα υπόλοιπα 2 δις από την μέχρι τώρα συμφωνία στα πλαίσια της εφαρμογής της Κοινής Δήλωσης του 2016 – κυρίως όμως άκουσε την συνεχιζόμενη στήριξη της αναζήτησης «θετικών μέτρων», με πρώτιστο την επικαιροποίηση/αναβάθμιση της Τελωνειακής Ένωσης. Εν καιρώ.

Πάντως, καθώς πάντα ήταν δεδομένο ότι η ουσία δεν βρίσκεται στα συμπεράσματα – εξαιρετικά βραχύλογα, αυτή την φορά – ούτε βέβαια στις δηλώσεις/ανακοινώσεις των εμπλεκομένων, ας μας επιτραπεί να καταθέσουμε την πληροφορία ότι όλη αυτή η Κορυφή, όσον αφορά τα ΕυρωΤουρκικά, είχε ήδη αναλωθεί στο να πεισθούν οι κυρίως ενδιαφερόμενες πλευρές (ποιες είναι; ασφαλώς Ελλάδα και Κύπρος, από δίπλα και η σπόνσορας της Τουρκίας Γερμανία, οπωσδήποτε και η ίδια η Τουρκία, ας πούμε και οι υπηρεσίες Εξωτερικών των Βρυξελλών) ότι τους πάντες ωφελεί να παραπεμφθούν οι περαιτέρω συζητήσεις για αργότερα. Και να αξιοποιηθεί εν τω μεταξύ το θετικό κλίμα, το οποίο κλπ.

Όλοι, δηλαδή και η Άγκυρα, μας λέγεται ότι συμφώνησαν – η κάθε πλευρά διατηρώντας τις ευχέρειες της δικής της ερμηνείας και δράσης.

Το πόσο αυτό σημαίνει ή όχι ουσιαστικό χαμήλωμα του πήχυ, ας αφεθεί όσον αφορά μεν τα Κυπριακά στο πώς προτού καλά-καλά τελειώσουν οι καλοκαιριάτικοι αποχαιρετισμοί της Κορυφής επιβεβαιώθηκε η παρουσία Ερντογάν στα Βαρώσια τον Ιούλιο ως συνέχεια της Τουρκικής διεκδίκησης, και τούτο ενώ η άτυπη Πενταμερής επανέρχεται στο προσκήνιο.  Όσον αφορά δε τα ΕλληνοΤουρκικά ακολούθησε ειδοποίηση  για Τουρκική άσκηση στο Αιγαίο. Το τελευταίο αυτό, με την Άγκυρα να εγκαλεί «προληπτικά» την Αθήνα για απαίτηση του μορατόριουμ της συμφωνίας Παπούλια/Γιλμάζ κατά την θερινή περιόδο.

Πάντως καλοκαίρι έχει φθάσει, οπότε η χαλαρότητα στάσεων και κινήσεων μπορεί να θεωρείται εύκολη επιλογή.

[Με όλην αυτήν την διευθέτηση των πραγμάτων, ένας νομιμοποιείται να αχνοχαμογελάει: ο Πέτρος Μολυβιάτης που άσκησε και δίδαξε την χρονική μετάθεση ως βέλτιστη πολιτική. Καθώς, δε, είχε προηγηθεί η συναρπαστική εκείνη αναπομπή ad calendas Graecas της επικύρωσης των μνημονίων εφαρμογής της Συμφωνίας των Πρεσπών, για λόγους ποδοσφαιρικής ορθότητας,  μπορεί αληθινά να θεωρεί ότι ο ίδιος, ως τοποτηρητής του παρελθόντος, οδηγεί το αύριο. Ώστε οι πολιτικοί ηγέτες του σήμερα να μπορούν να συντρώγουν ειρηνικά και να αναφέρονται στα Ευρωπαϊκά ως μοχλό επίλυση των θεμάτων της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας του 2021+].