Προνόμια; Μπόνους; Κίνητρα; Ευχέρειες; (των εμβολιασμένων)

Του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Όταν πλέον η ανάγκη επιβολής που ελλοχεύει μέσα – αποδεικνύεται – στον καθένα, πάντως σε πολλούς, αναγκάστηκε να κάνει πίσω στο μέτωπο της υποχρεωτικότητας των εμβολιασμών, ήρθε στην επιφάνεια μια άλλη συζήτηση που προσεγγίζει μεν διαφορετικά το πράγμα αλλά καταλήγει περίπου στο ίδιο αποτέλεσμα.

Τι εννοούμε; Επί καιρό ακούγονταν κραυγές/εκκλήσεις να καταστεί υποχρεωτικός ο εμβολιασμός των υγειονομικών (οι γιατροί έχουν εμβολιαστεί κατά περίπου 75%, οι νοσηλευτές και το βοηθητικό προσωπικό κατά λιγότερο του 50%, κι ας είχαν εξαρχής και κατά προτεραιότητα την δυνατότητα). Επιστρατεύτηκε το – λογικό, λογικότατο – επιχείρημα ότι θέτουν σε κίνδυνο την υγεία, ίσως και την ζωή των ασθενών «τους», προσκομίσθηκε το προηγούμενο χωρών (και δη της Μεσογειακής Ιταλίας) όταν Συνταγματικά Δικαστήρια θεώρησαν συνταγματική την υποχρεωτικότητα, αναδείχθηκε νομολογία του ΣτΕ που δεχόταν υποχρεωτικό τον εμβολιασμό μαθητών για να πάνε σχολείο. Όμως…

…Όμως κάποιοι με λιγότερη ροπή προς την εύκολη επιβολή – δηλαδή με υπολογισμό του τι μπορεί να σημάνει υποχρεωτικότητα υπό συνθήκες πίεσης – έπεισαν Κυβέρνηση και Πρωθυπουργό να αναβάλουν για πολύ-πολύ αργότερα (π.χ. από Σεπτέμβριο) την σκέψη περί υποχρεωτικού εμβολιασμού των υγειονομικών. Επίσης, και με δεδομένο ότι εν Εσπερία ξεκινά ο εμβολιασμός και των παιδιών, η αρμόδια Πρόεδρος της Eθνικής Επιτροπής Εμβολιασμού Μαρία Θεοδωρίδου έσπευσε να καθησυχάσει τους γονείς ότι επ’ ουδενί θα επιβληθεί υποχρεωτικός εμβολιασμός για τον SARS-CoV -2 σε μαθητές. [Επειδή σε μια στροφή αναφερθήκαμε σε νομολογία του ΣτΕ, έτυχε να δημοσιευθεί άλλη απόφασή του, με την οποία δικαιώνονται γονείς που επεδίωξαν αποζημίωση τραγική κατάληξη 7χρονης από εμβολιασμό με το τριδύναμο MMR-II/Ιλαράς, παρωτίτιδας, ερυθράς].

Ό,τι πήγε όμως να ηρεμήσει αυτή η τρικυμία ήρθε η άλλη: οι εμβολιαζόμενοι, λέει , «θα πρέπει» να τυγχάνουν ειδικών προνομίων – ιδίως όσον αφορά την ελεύθερη κίνηση ή/και την παρουσία σε χώρους κλειστούς όπως κινηματογράφοι αργότερα, γυμναστήρια τώρα, πάντως κλειστές αίθουσες εστιατορίων ή διασκέδασης («όταν επιτραπεί η μουσική»). Μόλις η ιδέα κυκλοφόρησε – πάλι με αναφορές στο πώς λειτουργεί π.χ. η Δανία, ή σε μερικά Laender η Γερμανία) ψυχραιμότερες φωνές ήρθαν πάλι στο προσκήνιο. Η ίδια η Κυβερνητική Εκπρόσωπος «μάζεψε» την συζήτηση περί προνομίων – πάντως για όταν θα έχει καταστεί το εμβόλιο (μάλλον: επιλογή εμβολίου…) διαθέσιμο σε όλες τις ηλικίες.

Από άλλη πλευρά – πάλι κοντά στο κέντρο της εξουσίας – δινόταν η έμφαση στο ότι αντί για «ειδικά προνόμια», θα πρόκειται για κάτι σαν μπόνους, σαν επιβράβευση, με την προσδοκία να λειτουργήσει ως κίνητρο που θα οδηγεί αυξανόμενους αριθμούς στον εμβολιασμό. Τελικά, φαίνεται ότι προκρίνεται – όταν και εφόσον… – να θεωρηθεί (και να επικοινωνηθεί) ως ευχέρεια που θα αποκτούν οι εμβολιασμένοι. Μάλιστα καταβάλλεται προσπάθεια να προσγειωθούν και οι αντίστοιχες προσδοκίες που ξεκίνησαν να χτίζονται γύρω από το Green Pass/το ψηφιακό εργαλείο που (υποτίθεται ότι) θα διευκολύνει τα δι-Ευρωπαϊκά ταξίδια, και το οποίο ούτως ή άλλως αντιμετωπίζει τις δικές του δυσκολίες ωρίμανσης στην πράξη.

Αυτή η συζήτηση θα επανέρχεται Αν κατορθωθεί να μην καταλήγει σε αυτάρεσκη καταγγελτικότητα και σε αυτοδικαίωση από μέρους των «σωστών»/εμβολιασμένων εις βάρος των «προβληματικών»/ανεμβολίαστων, θα ήταν πολύ καλύτερα για την – όλο και πιο λησμονημένη – κοινωνική συνοχή.