Προσδεθείτε!

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Εκεί που έχει φτάσει το πράγμα με την διαχείριση των πιο καίριων θεμάτων της εξωτερικής πολιτικής – αυτή την στιγμή στα Ελληνοτουρκικά, στην άμεση σκιά της συμφωνίας Τουρκίας-Λιβύης για χάραξη ΑΟΖ και με αναμενόμενες τις κινήσεις επί του πεδίου. παραδίπλα στην διπλωματική χρήση της συμφωνίας για τον αγωγό EastMed. αύριο στην επανεκκίνηση του Κυπριακού, στην εκεί σκιά ενεργού αμφισβήτησης της ΑΟΖ από την Άγκυρα παρά την δραστηριοποίηση ΕΝΙ, Total, ExxonMobil – ο καθένας στην Ελλάδα θα σχηματίζει την δική του εικόνα για το πού βρισκόμαστε και τι θα φέρουν οι πρώτες βδομάδες του (δίσεκτου) 2020.

Όμως η πρώτη εικόνα από την επίσκεψη Κυριάκου Μητσοτάκη στην Ουάσιγκτον για συνάντηση με τον τραγικά προβλεπτό «απρόβλεπτο» Ντόναλντ Τραμπ γράφει δυσάρεστους οιωνούς: χαρακτηριστική, ήδη, η επίσημη προσπάθεια να εξηγηθεί το πολύπλοκο του Αμερικανικού συστήματος διακυβέρνησης, ο σημαντικός ρόλος του Κογκρέσου («που συμφωνεί με εμάς, όσο κι αν ο Τραμπ έχει αδυναμία στον Ερντογάν») οι ισορροπίες στην Διοίκηση μεταξύ Στέητ Ντηπάρτμεντ και υπουργείου Αμύνης των ΗΠΑ. όλα αυτά για να υποβαθμιστεί η αποκαρδιωτική εικόνα Τραμπ στα ΕλληνοΤουρκικά. Και να διασκεδαστεί η πραγματικότητα: ότι άμα η κατάσταση ξεφύγει στην Ανατολική Μεσόγειο και/ή το Αιγαίο, η έννοια της «Αμερικανικής ομπρέλας» είναι εξαιρετικά αμφίβολη.

Εκείνο που ανέδειξε εικόνα – πάντα η εικόνα! – της ΠΡΟ της συνάντησης Τραμπ-Μητσοτάκη συνέντευξης/οχλαγωγίας, με τα Ελληνικού ενδιαφέροντος θέματα να «πνίγονται» κυριολεκτικά από την βεντέτα των Αμερικανών δημοσιογράφων με τον Τραμπ, με τα μέτωπα της δολοφονίας Σολεϊμανί, της αυριανής διαχείρισης της παρουσίας των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή (ώρες προτού πραγματοποιηθούν Ιρανικά πλήγματα σε βάσεις με παρουσία Αμερικανών στο Ιράκ), της πορείας της διαδικασία impeachment κατά Τραμπ και της σκοτεινής υπόθεσης Ουκρανίας, όλα αυτά σε μια κλασική σκηνοθεσία μηντιακής συμπλοκής και Αμερικανικής εσωστρέφειας, ήταν το πόσο περιορισμένο, πόσο οριακό είναι το ενδιαφέρον «τους» όχι για τα επιμέρους  ο,τιδήποτε βρίσκεται παραπέρα. ΕλληνοΤουρκικά ή τα υπό εξέλιξη αδιέξοδα στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά πόσο απόλυτα εκτοπίζεται από την Αμερικανική αίσθηση της στιγμής. Η φιλότιμη προσπάθεια Κυριάκου να πει μια λέξη που να ανατρέπει τον ρου του λόγου Τραμπ για την υπόθεση Λιβύης-Τουρκίας, η υπερπροθυμία Τραμπ να επαινέσει τον ρόλο Ερντογάν στην μάχη κατά του ISIS (Κούρδοι; ποιοι Κούρδοι;) για να μην αναφερθεί κανείς στην σπαρακτικά γραφική προσπάθεια Έλληνα δημοσιογράφου να ρωτήσει αν… ο Τραμπ θα ζητήσει από Αμερικανικές εταιρείες να κάνουν επενδύσεις στην Ελλάδα (!!!) ένα έδειξε: η Ελληνική υπόθεση είναι out of sync, είναι «αλλού» για τα κέντρα της Αμερικανικής εξουσίας.

Η συνέχεια, αναμενόμενη. Η ΕλληνοΕλληνική ενημέρωση για το αληθινό περιεχόμενο των επαφών Μητσοτάκη θα είναι όποια είναι η παραδοσιακή: «όλα καλά!». Αυτό θα ακούσουν στην ενημέρωσή τους οι πολιτικοί αρχηγοί, μαζί με επίκληση της ανάγκης για εθνική γραμμή. Στην Αντιπολίτευση, η έμφαση θα δίνεται σε οριακές πτυχές – όπως το γιατί δεν υπήρξε κοινή συνέντευξη Τύπου ΜΕΤΑ την συνάντηση (σαλεύει ο νους του ανθρώπου/the mind reels, να είχαμε το σώου που παρακολουθήσαμε ΠΡΙΝ, να εξελίσσεται ΜΕΤΑ την συνάντηση!). Διάφορα θα διακινηθούν περί προθέσεων για συμμετοχή στο πρόγραμμα παραγωγής των F-35 (την στιγμή που το πολύ πιο προσγειωμένο πρόγραμμα αναβάθμισης των γηρασκόντων F-16 θα αρχίσει να αποδίδει το… 2024). Και, φυσικά-φυσικά, οι πιο έμπειροι θα θυμίσουν ότι τα όσα αληθινά διημείφθησαν κατά την επίσκεψη Μητσοτάκη, θα τα μάθουμε/θα αρχίσουμε να τα μαθαίνουμε μετά από χρόνια.

Έως τότε, προσδεθείτε!