Solidarity Now: Πρότυπες δράσεις μέσα στην κρίση

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Είναι η Solidarity Now μια ΜΚΟ – ιδρύθηκε στα μέσα της κρίσης, το 2013 – που δημιουργήθηκε με μια λογική κοινωνίας πολιτών/παροχής στήριξης και αγωγής σε ανθρώπους και ομάδες που ζουν σε ανασφάλεια και απειλούνται με περιθωριοποίηση. Οι πλέον ευάλωτες ομάδες – «ανεξαρτήτως φυλής, θρησκείας ή εθνότητας» κατά την διακήρυξη της – είναι το βασικό της αντικείμενο δράσης. Στα πρώτα χρόνια δράσης της, η Solidarity Now απευθύνθηκε αρχικά μεν στα θύματα της οικονομικής κρίσης, εν συνεχεία όλο και περισσότερο σε ομάδες προσφύγων και μεταναστών. Πέρα από την στήριξη Open Societies (που άνοιξε μιαν ολόκληρη φιλολογία για διεκδίκηση ρόλου στην Ελλάδα από Soros κλπ.) , είχαν σταθερή χρηματοδοτική και οργανωτική στήριξη από ΕΕ (π.χ. Πρόγραμμα Horizon), αλλά και από Ύπατη Αρμοστεία για τους Πρόσφυγες/ΟΗΕ.

Έτσι που ενέσκηψε, λοιπόν, η κρίση του κορωνοϊού πλήττοντας περισσότερο απ’ οποιονδήποτε τους ευάλωτους πληθυσμούς, και μάλιστα υπό συνθήκες αληθινού εγκλεισμού στα camps, η Solidarity Now πήρε την πρωτοβουλία – πέρα από την διανομή μασκών και απολυμαντικών – να διαμορφώσει στα Κέντρα Αλληλεγγύης Αθήνας και Θεσσαλονίκης, κέντρα ψυχολογικής υποστήριξης. Αλλά και να δημιουργήσει πλατφόρμα πληροφόρησης με σύντομα podcasts στις γλώσσες των προσφύγων/μεταναστών: Αραβικά, Φαρσί, Ουρντού – πέρα από τα Αγγλικά και τα Γαλλικά. Με τα  podcasts αυτά αναλύονται οι κίνδυνοι μετάδοσης του κορωνοϊού και δίνονται πρακτικές οδηγίες προφύλαξης από τον κορωνοϊό. Πέρα όμως απ’ αυτό, οι παραζαλισμένοι από τα διαδοχικά πλήγματα της μοίρας άνθρωποι, έχουν την ευκαιρία να ακούνε να τους μιλούν την γλώσσα τους, έστω και για μηνύματα κινδύνου: είναι κι αυτή μια σημαντική μορφή ψυχολογικής στήριξης.

Με έντυπα και αφίσες, η ύπαρξη των podcasts διαδίδεται παράλληλα με FAQs /ερωταπαντήσεις για την πανδημία, με σύνθημα «Spread the News , not the virus», που επίσης επιδιώκει να αποκλείσει την παραπληροφόρηση (η οποία δεν είναι και τόσο σπάνια, ούτε άλλωστε αθώα στον χώρο αυτό).

Μια άλλη πρωτοβουλία, που έτρεξε παράλληλα αυτήν την εποχή, ήταν η δημιουργία ενός… βιβλίου με συνταγές μαγειρικής από γυναίκες πρόσφυγες που έχουν βρεθεί στην Ελλάδα. Στις προσπάθειες να οργανωθούν δράσεις έκφρασης, επικοινωνίας και ανθρώπινης επαφής ζητήθηκε από γυναίκες από το Ιράν, την Συρία, το Μαρόκο, το Κουρδιστάν, το Ιράκ ή την Ερυθραία να περιγράψουν και να δείξουν πώς μαγειρεύεται το Κιμπέ, τα Σισμπαράκ, η Μπαστίγια, το Κουμπέ, ή το Ντίρχο.

Ο ενθουσιασμός που προκάλεσε αυτή η προσπάθεια, η προσέγγιση των γυναικών από τόσο διαφορετικά περιβάλλοντα, το ίδιο το αποτέλεσμα – ένα ωραιότατο και προσιτό βιβλίο μαγειρικής (Taste my World) – ήταν, όπως μας περιέγραφε η Αντιγόνη Λυμπεράκη της Solidarity Now πέρα από κάθε προσδοκία των ίδιων των διοργανωτριών. Όντως «η διαδρομή της ζωής περνάει μέσα από τα πιάτα, τις γεύσεις, τις μυρωδιές». Και διόλου παράξενο που το λατινικό sapere /γνωρίζω συγγενεύει με το sapore/γεύση, αλλά και την sapienza/σοφία.

[Ατυχώς, η χρηματοδότηση του βιβλίου από δημόσιους/Ευρωπαϊκούς πόρους δεν επιτρέπεται να πουληθεί στο κοινό. Είναι κρίμα].

Αφήστε ένα σχόλιο