Σωστά πράγματα – που όμως δεν λέγονται με τίποτε! Από Τσίπρα σε Πατέλη

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Πυκνώνουν – τι «πυκνώνουν»; καθημερινά προκύπτουν! – απόψεις και θέσεις και τοποθετήσεις και διατυπώσεις βασικών συντελεστών της δημόσιας ζωής, που σοκάρουν και ξεσηκώνουν κύματα διαμαρτυρίας και δίνουν «στους απέναντι» την ευκαιρία να κατακεραυνώσουν. και δίνουν στον μηντιακό κόσμο την απόλαυση να σαρκάσει (τους αντίστοιχα «απέναντί τους»), στον ιντερνετικό/φεησμπουκικό κόσμο την δυνατότητα να ανεβάσει τους τόνους με την (συνήθη) πλέον ωμότητα και ρηχότητα. Μπορεί πίσω από τα λεγόμενα να κρύβονται αλήθειες, ενδεχομένως και σημαντικές/βαριές αλήθειες. Όμως, αν η διατύπωση αφορά κάτι που «δεν λέγεται» (κατά τα ήθη της εποχής), τότε το περιεχόμενο καταλήγει να μην προσέχεται καν. Πόσο μάλλον να αξιολογείται…

  • Πριν μερικές ημέρες, ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης Αλέξης Τσίπρας, αναφέρθηκε στα εμβόλια της AstraZeneca, για τα οποία η Κυβέρνηση – ακριβέστερα: οι αρμόδιες για τον εμβολιασμό υπηρεσίες της Ελληνικής Δημοκρατίας – άνοιξαν σε όλο και περισσότερες κοόρτεις ηλικιών. «Προκειμένου να ξεστοκάρει» είπε ο Τσίπρας. Δηλαδή (μετάφραση) να διώξει από πάνω της τις δόσεις AstraZeneca τις οποίες είχε προμηθευθεί (στα πλαίσια των εμβολιαστικών προμηθειών της ΕΕ), αλλά που λόγω των αντιρρήσεων και των διχογνωμιών ακόμη και υγειονομικών αρμοδίων άλλων χωρών για τους εμβολιασμούς δεν «τραβιούνταν» αρκετά στην Ελλάδα .

Βέβαια… λίγο αργότερα το εμβόλιο AstraZeneca ανακοινώθηκε επισήμως ότι έπαψε να αποτελεί επιλογή της ΕΕ, ότι διακόπτεται η προμήθειά του από τους μηχανισμούς των Βρυξελλών. είχε προηγηθεί η επίσημη τοποθέτηση Μαργαρίτη Σχοινά ότι από το φθινόπωρο η ΕΕ θα προμηθεύεται μόνο mRNA εμβόλια. Ούτως ή άλλως, κάθε τόσο η μια χώρα επισήμως ανακοίνωνε ότι το ΑZ δεν δίνεται για τις μικρότερες ηλικίες, η άλλη περιόριζε σε δυο ηλικιακές κόορτιες την χρήση του. Εδώ τέθηκε ζήτημα για θρομβώσεις, εκεί για νευρολογικό σύνδρομο Guillem-Barre. Και, ναι μεν η ψύχρανση των Βρυξελλών με AstraZeneca ανάγεται κυρίως στην κακή εκτέλεση των προμηθειών και την παραβίαση συμβατικών υποχρεώσεών της, οι δε θρομβώσεις και το GBS αποδεικνύονται σπανιότατες περιπτώσεις. Όμως.. η ανησυχία των κοινών ανθρώπων υπήρξε υπαρκτή, οι δισταγμοί τους να προσέλθουν στον εμβολιασμό επίσης.

Καθώς λοιπόν, οι δισταγμοί εντείνονταν, ορθώς/ρεαλιστικότατα άνοιξαν πρόσθετες ευκαιρίες εμβολιασμού για ηλικίες οι οποίες έσπευσαν να αναλάβουν την δική τους ευθύνη προσερχόμενες μαζικά. («Καλύτερο εμβόλιο, το νωρίτερα διαθέσιμο») Και, συνεπώς, διοχετεύθηκε το απόθεμα/stock εμβολίων που είχε παραγγελθεί/παραληφθεί/δημιουργηθεί, το οποίο θα ήταν τραγικό να πάει χαμένο εκεί που βρίσκεται η πανδημία.

  • Πιο πρόσφατα, ο κύριος οικονομικός σύμβουλος του Πρωθυπουργός Αλεξ Πατέλης, συνεντευξιαζόμενος σε εξομολογητικό ύφος, είπε ότι «Για τις πιο πολλές δουλειές που μπορεί να κάνει κανείς μετά τις σπουδές, όχι απλώς δεν είναι απαραίτητο το διδακτορικό, αλλ’ είναι και κάτι αρνητικό. Εγώ δεν θα προσελάμβανα κάποιον με διδακτορικό, γιατί δείχνει ότι πιθανώς είναι κάποιος που δεν έχει απαραιτήτως όρεξη για δουλειά».

Και εδώ, η αλήθεια είναι ότι η εξαιρετικά επίπονη – και χρονοβόρα – δουλειά που απαιτεί η διεκδίκηση, και φυσικά η απόκτηση διδακτορικού, εφόσον βέβαια δεν κατευθύνεται σε ακαδημαϊκή καριέρα, σε κρατάει επί χρόνια μακριά από την απασχόληση. Χώρια που … φορές-φορές, η παραμονή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση επί χρόνια και χρόνια είναι αντανακλαστικό αποχής από τις δυσκολίες της αγοράς. Ειδικά σε χώρες όπως η Ελλάδα, το διδακτορικό δεν συνδέεται με αμοιβή κατά την διάρκεια της έρευνας που απαιτεί: συνεπώς αποτελεί ευχέρεια όσων έχουν οικογενειακή στήριξη…

Όμως, η μεν διατύπωση Τσίπρα του χρέωσε ότι πήγε να υποσκάψει την αξιοπιστία ενός βασικού (μέχρι την στιγμή εκείνη…) διαθέσιμου εμβολίου, η δε διατύπωση Πατέλη ότι μίλησε περιφρονητικά – εκείνος, ένας των «αρίστων» της Κυβέρνησης Μητσοτάκη – για την αριστεία των υψηλότερων μεταπτυχιακών σπουδών. Και ο Τσίπρας, με την εμπειρία και ανθεκτικότητα του πολιτικού κράτησε την γραμμή του, όμως ο Πατέλης «χρειάστηκε» να σπεύσει σε mea culpa και αυτοαναίρεση. Έτσι, στο κλίμα έντασης που κυριαρχεί, επαληθεύεται η αρχή ότι υπάρχουν πράγματα που – ασχέτως αν και κατά πόσο είναι σωστά – «δεν λέγονται» δημόσια. Τι κάνει αυτό σ’ εκείνο που περνάει ως δημόσιος λόγος, άλλη υπόθεση!