Στην πολιτική δεν υπάρχουν πατέντες

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Το ζήσαμε και στην Ελλάδα, παλιότερα: ο Κώστας Καραμανλής/Θοδωρής Ρουσόπουλος διεκδίκησε από δεξιά τον μεσαίο χώρο, όπου είχε οδηγήσει το άλλοτε ριζοσπαστικό ΠΑΣΟΚ η εποχή Κώστα Σημίτη/Νίκου Θέμελη. αργότερα ο Αντώνης Σαμαράς/Χρύσανθος Λαζαρίδης «πέρασαν» την επιθετικά αντιΜνημονιακή Ν.Δ. των Ζαππείων-1/-2 στην συγκυβέρνηση Μνημονίων-2, μια με ΛΑΟΣ, μια με ΔΗΜΑΡ, ο καθείς με τις ευαισθησίες του. Στην πολιτική, δεν υπάρχουν πατέντες, θέσεις και τοποθετήσεις δεν «ανήκουν».  Όχι μόνον αυτό, αλλά και τα δάνεια από τους «απέναντι» είναι δοκιμασμένη πρακτική:

Ήδη στην Γερμανία της εποχής Σρέντερ η «Ατζέντα 2010»/ «Θάρρος για την αλλαγή» είχε χτίσει ένα πλέγμα πολιτικής στην αγορά εργασίας, στην εκπαιδευτική ΚΑΙ μεταναστευτική πολιτική (κρατήστε το, αυτό!) καθώς και του κοινωνικού κράτους προκειμένου να φέρει την ανταγωνιστικότητα στην Γερμανική οικονομία. Εκείνη η προσέγγιση μεταστοιχειώθηκε στην «Ατζέντα 2020» υπό Χριστιανοδημοκρατική διαχείριση. Όμως… με αφορμή το πυρηνικό ατύχημα της Φουκουσίμα στην άλλη άκρια του κόσμου (2011), η Καγκελάριος Μέρκελ κήρυξε το τέλος της πυρηνικής εποχής και το επιταχυνόμενο πρασίνισμα της οικονομίας – πράγμα που έκοψε, τότε, το κλαρί των Πρασίνων και των Σοσιαλδημοκρατών. (Το γεγονός ότι οι Πράσινοι βρέθηκαν σε νέα εκκίνηση στο κλείσιμο της δεκαετίας του 2010, είναι άλλη υπόθεση – που περισσότερο έχει να κάνει με την βαθμιαία εξάχνωση του SPD). Αλλά και η υιοθέτηση της μεταναστευτικής λογικής πρόσκαιρου ανοίγματος το 2015-16, από την Άνγκελα Μέρκελ/ “Wir schaffen das”, υπήρξε δάνεια επιλογή – ασχέτως αν πνίγηκε εν συνεχεία στο τέλμα AfD/χωρών Βίζεγκραντ.

Πάμε όμως στο απολύτως τωρινό: στην Μεγ. Βρετανία της απόλυτης κακοδιαχείρισης του κορωνοϊού από τον Μπόρις Τζόνσον (η οποία, πάντως, καταλήγει στην πολύ-πολύ καλύτερη διαχείριση των εμβολιασμών, απ’ ό,τι στην «Ευρώπη»), οι επιμελημένα και σοβαρά κριτικοί Εργατικοί του Κέιρ Στάρμερ «γράφουν» χαμηλές πτήσεις στις δημοσκοπήσεις. Η απόλυτη αμηχανία των Συντηρητικών στην πανδημία, αλλά και στην διαχείριση του Brexit που λειτουργεί σαφώς τραυματιστικά, δεν τους εμπόδισε να πάρουν επάνω τους και την υπόσχεση για αναβαθμισμένη κρατική παρουσία, και για καλύτερο NHS, και για επενδύσεις σε πράσινη ανάκαμψη αλλά και για ενίσχυση των κοινωνικών υπηρεσιών/καταπολέμηση των ανισοτήτων (που, λέει, υπονομεύουν την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας). Τι απομένει ως έδαφος, έστω για ένα Εργατικό Κόμμα που συνειδητά «ξεκαβάλησε» από τον ριζοσπαστισμό της εποχής Τζέρεμι Κόρμπιν; Μια επικοινωνιακή εισήγηση, να αρχίσουν να χρησιμοποιούν στα σποτς τους την σημαία, κι αυτή τους κόστισε/τους γύρισε ανάποδα…

Έτσι, λοιπόν, στα καθ’ ημάς η προσπάθεια να ανακινηθούν αντιΔεξιά αντανακλαστικά από μιαν αμήχανη Αξιωματική Αντιπολίτευση αντιμετωπίζει αυτήν την πραγματικότητα – ότι, δηλαδή, δεν υπάρχουν «κατοχυρωμένες» θέσεις. Στην διαχείριση των επιπτώσεων της πανδημίας, η πρακτική μιας αυτοπροσδιοριζόμενης ως μαχητικά φιλελεύθερης Κυβέρνησης είναι πεισματικά «κεϋνσιανή της κρίσης»: δημοσιονομική στήριξη της ζήτησης, αγωνία για συγκράτηση της ανεργίας, παροχή ρευστότητας και αναστολές πληρωμών. Αυτά, σε σημείο που αφού επιμελώς υπεστήριξε σε επίπεδο Eurogroup την ανάγκη να συνεχισθεί η δημοσιονομική χαλάρωση στην Ευρωζώνη και μετά το 2021, με ενεργό «δίχτυ προστασίας» για τις επιχειρήσεις – ο Χρήστος Σταϊκούρας σχεδόν αμυντικά επεσήμανε ότι «οι δυνατότητες δεν είναι απεριόριστες […] . Δεν θα μπορέσουμε να καλύψουμε τις δυνατότητες ορισμένων συμπολιτών μας». Πόσο νερό κύλωσε κάτω από τις γέφυρες από τότε που Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ έριζαν για το αν η αρχική στήριξη των 24 ή 26 δις ευρώ θα ήταν επαρκής!…

Όμως και στα ιδιότυπα επονομαζόμενα «εθνικά θέματα» της Ελλάδας του 2021, μεγαλύτερες οι ενδοΚυβερνητικές, αλλά και ενδοΑντιπολιτευτικές, αποστάσεις στο μέτωπο των ΕλληνοΤουρκικών/των διερευνητικών/της προοπτικής Χάγης, απ’ ό,τι οι διαφορές Ν.Δ.-ΣΥΡΙΖΑ. Η άρνηση της προοπτικής Χάγης είναι ανάλογη στην Σαμαρική και κάποια Καραμανλική (Γιάννης Βαληνάκης, Προκόπης Παυλόπουλος) πτέρυγα της Ν.Δ. με τις μνήμες. πατριωτικού ΠΑΣΟΚ που έχουν καταλήξει στον ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε εδώ υπάρχουν αποκλειστικά δικαιώματα. Ούτε, αντίστροφα, στην στήριξη των διερευνητικών, όπου Κυριάκος Μητσοτάκης/Ντόρα Μπακογιάννη πόσο απέχουν από την (σημερινή, πάντως) θέση Τσίπρα στην γραμμή Βαγγέλη Καλπαδάκη, για να μην θυμηθούμε θέσεις ΓΑΠ/Χρήστου Ροζάκη.

Και… η ζωή συνεχίζεται.