του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Η ακαταμάχητη έλξη που έδειχνε να ασκεί το ΚΙΝΑΛ (δηλαδή το ΠΑΣΟΚ, που ακόμη διστάζει να αποκαλυφθεί ευθέως ως αυτό που είναι: απόπειρα συνέχισης της πολιτικής δύναμης και της κοινωνικής παρέμβασης που κυρίως καθόρισε την Ελλάδα της Μεταπολίτευσης) στον πολιτικό κόσμο και στο μηντιακό σύστημα, κατά παράδοξο τρόπο έκρυψε το βασικό ερώτημα που το αφορά: θα αφεθεί το ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ να φθάσει – ενιαίο – στις επόμενες κάλπες;

Τι εννοούμε; Ότι το ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ – και την νέα του ηγεσία, τον Νίκο Ανδρουλάκη άντε και τον Μιχάλη Κατρίνη στην Βουλή, την υποδέχθηκε η μεν πολιτική τάξη με τον ασφυκτικό εναγκαλισμό του Κυριάκου Μητσοτάκη που ζήτησε/απαίτησε «υπεύθυνη αντιπολίτευση» (αφού πρώτα κάλεσε επιτακτικά, ενώπιον των κοινοβουλευτικών συντακτών τον Νίκο Ανδρουλάκη, «να τα πούμε […] σε περιμένω μετά τις γιορτές»), ενώ του Αλέξη Τσίπρα που, αφού διακήρυξε ότι «δεν έχω κανένα λόγο να κηδεμονεύσω έναν νέο αρχηγό», έφερε το δίλημμα «ή με την δεξιά θα είσαι, ή με την δημοκρατική παράταξη» καλώντας σε «προοδευτική διακυβέρνηση». Το δε μηντιακό μας σύστημα, με εργαλείο και τις δημοσκοπήσεις – τις σταθερά καταγράφουσες το ΚΙΝΑΛ σε διψήφιο ποσοστό, πάντως – να εντάσσει το κόμμα που κάποτε ηγεμόνευσε το πολιτικό σκηνικό στα διάφορα παιχνίδια ισορροπιών μετά τις κάλπες της απλής αναλογικής.

Τίποτε το ιδιαίτερο, τίποτε το περίεργο, τίποτε το υποθηκευτικό έως εδώ. Όμως… η σταθερή άσκηση πίεσης, πάντως μηντιακά, προς τον Νίκο Ανδρουλάκη να πει ή πάντως να υποδηλώσει «με ποιον θα πάει και ποιον θα αφήσει», αθροίζει με τις ευθείες βολές του Ανδρέα Λοβέρδου – ανθυποψηφίου για την ηγεσία του νυν επικεφαλής Νίκου Ανδρουλάκη, ο οποίος Α. Λοβέρδος εθεωρείτο μέχρις και στο νήμα προηγούμενος πλην ευρέθη τρίτος στην κάλπη – κατά της στρατηγικής των ίσων αποστάσεων («εγώ δεν είμαι ισαποστάκιας», «δεν υπάρχει πιο θλιβερό πράγμα στην πολιτική απ’ αυτό»). Η αντίστοιχη τοποθέτηση του – συνυποψηφίου στις εκλογές για την ηγεσία – Παύλου Χρηστίδη, «δεν τηρούμε ίσες αποστάσεις από κανέναν, δεν έχουμε τέτοια αγωνία», έρχεται να δέσει με την ομόηχη θέση του Σπύρου Καρανικόλα, με αφορμή βέβαια το σώου Πολάκη στην Βουλή, «στους τραμπουκισμούς δεν χωρούν ίσες αποστάσεις». Η διατύπωση αυτή αναφερόταν στην προηγηθείσα τοποθέτηση Εύας Καϊλη (ήδη εκλεγμένης μεταξύ των Αντιπροέδρων του ΕυρωΚοινοβουλίου)«Η τοξικότητα (Πολάκη) οφείλει να καταδικασθεί απ’ όλους μας χωρίς μισόλογα».

Πέρα από το πρακτικό περιεχόμενο αυτής της ομοφωνίας καταδίκης του ισαποστακισμού, υπάρχει και ένα δείγμα επιβολής στάσης προς την νεόκοπη ηγεσία του Νίκου Ανδρουλάκη, τουλάχιστον σε ότι αφορά την γραμμή και τις δημόσιες δηλώσεις του. Αλώστε δεν άργησε να προσέλθει με την δήλωση: «Είμαστε απέναντι σε όποιον προσβάλλει την δημοκρατία και τους θεσμούς της […] . Δεν πολιτευόμαστε με την μεζούρα, το Κίνημα μας δεν τηρεί ίσες αποστάσεις από κανέναν».

Έτσι όπως ήρθε αυτή η συζήτηση ως συνέχεια της θέσης Ανδρουλάκη/ΚΙΝΑΛ για υπερψήφιση μεν της πρότασης μομφής (=Τσίπρα) στην Βουλή, πλην όμως με απόρριψη της άποψης για πρόωρες εκλογές, θέσης που πυροβολήθηκε ως μη-έλλογη από Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ (χρειάστηκε Βαγγέλης Βενιζέλος για να εξηγήσει ότι ήταν η μόνη λογική για κόμμα της Αντιπολίτευσης, το οποίο όμως δεν επιθυμεί τον ρόλο παρακολουθήματος), δείχνει ότι το ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ θα βρεθεί εφεξής υπό συνεχή πίεση. Κάτι κατάλαβε απ’ αυτό η Ευαγγελία Λιακούλη – βουλευτής Λάρισας, γραμματέας της (22μελούς) κοινοβουλευτικής Ομάδας ΚΙΝΑΛ –  όταν χρειάστηκε από βήματος της Βουλής να αντιμετωπίσει όχι απλώς την πολιτική πίεση αλλά και τον επιθετικό σαρκασμό Αδώνιδος Γεωργιάδη (αναφορά στην Ομηρική φιγούρα της ωραίας Ελένης, που δεν περιγράφεται επακριβώς στην Ιλιάδα ώστε ο καθείς να την πλάθει όπως επιθυμεί: έτσι και ο Ν. Ανδρουλάκης ή το ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ, παραμένει απροσδιόριστο…).

Οπότε, ενώ τα πολιτικά και μηντιακά επιτελεία θα συνεχίζουν να χτίζουν σενάρια πρόωρων ή μη εκλογών και τακτικών κινήσεων για τις κάλπες μετά την απλή αναλογική, το κύριο (πλην κρυμμένο) ερώτημα θα είναι: θα αφεθεί το ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ να φθάσει – ενιαίο – στις επόμενες κάλπες;