Τι δεν πολυ-γνωρίζουμε για τις Αμερικανικές κάλπες

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Μια ανάσα μας χωρίζει από τις Αμερικανικές εκλογές της 3ης Νοεμβρίου – κυριολεκτικά δυο εβδομάδες και μια μέρα. Και φθάνουμε στις κάλπες αυτές, που όλοι συνειδητοποιούμε ότι θα επηρεάσουν αποφασιστικά και της Ευρώπης, και της δικής μας περιοχής και το εντελώς δικό μας «αύριο», με πολλην άγνοια για τα Αμερικανικά πράγματα (εύλογο, αυτό) και ακόμη περισσότερο με εύκολα στερεότυπα (και αυτό εύλογο, όμως επίφοβο να τραπεί σε αυταπάτες).

Ενώ όμως επικεντρώνουμε το ενδιαφέρον μας π.χ. στο πώς θα συμμετάσχει ο Μπαράκ Ομπάμα στην καμπάνια Μπάιντεν, στο πώς θα εσωτερικεύσουν οι Αμερικανοί ψηφοφόροι την περιπέτεια Τραμπ με τον Covid-19 ή την συνέχεια/τις συνέπειες του #blacklivesmatter, ίσως θάπρεπε να (ξανα)βάζουμε στο πεδίο προσοχής μας το άλλο. Ποιο; Την τσέπη του Αμερικανού ψηφοφόρου. Προσοχή, όμως! την πραγματική τσέπη του πραγματικού Αμερικανού ψηφοφόρου – όχι την δική μας κατασκευή σχετικά τόσο με το ένα, όσο και με το άλλο.

Δείτε: σταδιακά κατορθώσαμε να καταλάβουμε πώς ο Ντόναλντ Τραμπ είχε κερδίσει στις εκλογές του 2016, στρεφόμενος τους χαμηλότερης μόρφωσης/χαμηλότερων εισοδημάτων λευκούς άνδρες – ιδίως σε περιοχές αποβιομηχάνισης (εύκολο στόχο της αντι-Κινεζικής/αντι-παγκοσμιοποιητικής ρητορικής του), αλλά και σε κοινά όπως οι Ισπανόφωνοι που παραδοσιακά ταυτίζονταν περισσότερο με τους Δημοκρατικούς (όμως σε περιοχές όπως η Φλώριδα όπου η Κουβανέζικη, αντιΚαστρική κοινότητα κυριαρχεί). Θυμηθείτε επίσης ότι είδαμε τας χρόνια Τραμπ την. υψηλή πτήση των Χρηματιστηρίων σε μια χώρα όπου και οι απευθείας αποταμιεύσεις της μεσαίας τάξης (πέρα από τα ζαλιστικά κέρδη κεφαλαίου της κορυφής της πυραμίδας) αλλά και σημαντικό μέρος του ασφαλιστικού κεφαλαίου στηρίζονται στην κεφαλαιαγορά.

Τι όμως έχουμε ίσως «χάσει»; Διαβάζοντας στην τελευταία στροφή προς τις Αμερικανικές κάλπες μιαν οικονομική αποτίμηση της Προεδρίας Τραμπ από τον Economist – ο οποίος για λόγους παγκοσμιοποίησης αλλά και «Ευρωπαϊκών» ευαισθησιών δεν βλέπει γενικώς τον Ντόναλντ με ευνοϊκό μάτι – «ανακαλύπτουμε» ότι στις ΗΠΑ η αγορά εργασίας επί Τραμπ πήγε μεν πολύ καλά (επίπεδα ανεργίας χαμηλότερα παρά ποτέ), όμως το ίδιο ίσχυσε στην περίοδο αυτή και για τις άλλες χώρες των G-7 – πλην όμως επιπροσθέτως τα νοικοκυριά με τα χαμηλότερα εισοδήματα (το χαμηλότερο 25% της κατανομής) τα πήγαν συγκριτικά καλύτερα επί Τραμπ απ’ ότι τα ευπορότερα. Οι δε μισθοί/ημερομίσθια των λιγότερο αμειβόμενων Αμερικανών πήγαν καλύτερα απ’ ό,τι οποτεδήποτε άλλοτε μετά τα χρόνια Κλίντον…

Η διαπίστωση αυτή, από μια πηγή που μάλλον προς την υποψηφιότητα Μπάιντεν κλίνει, διαψεύδει εν μέρει την εικόνα που έχουμε στην Ευρώπη/στην Ελλάδα ότι η εποχή Τραμπ λειτούργησε στις ΗΠΑ μονομερώς υπέρ των πλουτοκρατών. Προσθέστε, τώρα, την άλλη επισήμανση: ότι η οικονομική πτυχή της κρίσης του Covid-19, κρίσης που υγειονομικά έπληξε βαρύτατα τις ΗΠΑ, είδε στην χώρα αυτή να λαμβάνονται δημοσιονομικά μέτρα στήριξης σε ύψος 12% του ΑΕΠ της (έναντι κάτι περισσότερο από 9% της Γερμανίας, 6% της Βρετανίας, κάτω από 4% της Ιταλίας, κάτω από 3% της Γαλλίας …). Η δε άμεση ενίσχυση των Αμερικανών που έλαβαν την επιταγή στήριξης (με πολιτικά εξοργιστική υπογραφή Τραμπ) τους έφθασε στα 1.200 δολάρια ανά άτομο. Μάλιστα με προσαύξηση του επιδόματος ανεργίας – όσων δικαιούνται – ύψους 600 δολαρίων ανά εβδομάδα.

Άδηλον πώς θα τα συνεκτιμήσει αυτά ο Αμερικανός ψηφοφόρος. Όμως, ανεξαρτήτως από τις δημοσκοπήσεις των τελευταίων ημερών ή/και τα ντημπέιτ των πρωταγωνιστών καθώς και την αρνητική διαφήμιση που υπόσχεται/απειλεί να ξεπεράσει κάθε προηγούμενο, ας έχουμε κατά νουν και αυτές τις πραγματικότητες της τσέπης (σε ένα λαό όχι ακριβώς υψιπετών ιδεολογιών).