Συντάξεις

Πλάτων Τήνιος

Εκδ. Παπαδόπουλος/Μικρές Εισαγωγές, Αθήνα 2017, σελίδες 112, τιμή εκδότη: 10,99 ευρώ

Για μία ακόμη φορά προσέρχεται στο μέτωπο του Ασφαλιστικού, με την πάγια διαφωτιστική του διάθεση, ο Πλάτων Τήνιος – γνώριμος όλων ήδη από την εποχή της Έκθεσης Σπράου (δεκαετία του ‘90), ή πάλι επί απόπειρας Νόμου Γιαννίτση (2007), και παρών κάθε φορά που τα πράγματα σκουραίνουν στο Ασφαλιστικό/Συνταξιοδοτικό.

Το συγκεκριμένο βιβλίο έχει γραφεί όταν σταθεροποιήθηκε η κατάσταση μετά τον Νόμο Κατρούγκαλου/μετά το 3ο Μνημόνιο, ωστόσο ξαναβρίσκεται τώρα, μετά τη νομοθέτηση του νέου συστήματος επικουρικών με στοιχεία κεφαλαιοποιητικού, στην πρώτη γραμμή του ενδιαφέροντος. Αξίζει ιδιαίτερη μνεία η εικόνα των χαμένων ευκαιριών του Ασφαλιστικού στο κεφάλαιο «Μια μελέτη σχετικά με την καθυστέρηση», που όμως φοβόμαστε ότι θα δείξει στους μελλοντικούς πολιτικούς υπευθύνους ότι μπορεί η αναβλητικότητα να μην τους κοστίζει στην κάλπη, όμως η κατάσταση που κληρονομούν οι επόμενοι σταθερά επιδεινώνεται…

Με τον συνηθισμένο απλό (όμως διόλου απλουστευτικό!) τρόπο, ο Πλάτων Τήνιος ανατέμνει με μεγάλη σαφήνεια το πώς είναι δομημένο το συνταξιοδοτικό σύστημα –σε αντίθεση με το πώς περιγράφεται αυτό πολιτικά/μιντιακά/στερεοτυπικά– και οδηγεί τον αναγνώστη στο να κατανοήσει πώς τα (όλο και πιο αγχωμένα) ερωτήματα του ατόμου («Θα πάρω (ποτέ) σύνταξη;» και «Πότε να βγω στην σύνταξη;») συναρτώνται με τη λειτουργία του συνταξιοδοτικού στη συνολική οικονομική ισορροπία, στις προσδοκίες ανάπτυξης κ.ο.κ. Θα ήταν σοφό να το συμβουλεύονται το βιβλίο αυτό όσοι είναι να ασχοληθούν υφ’ οιανδήποτε ιδιότητα με το Ασφαλιστικό, ιδιαίτερα με το συνεχιζόμενο αδιέξοδο των συντάξεων. Είναι γραμμένο φιλικά και κατανοητά – με τη μικρή δόση ειρωνείας που πάντοτε χρησιμοποιεί ο Πλ. Τήνιος, οπότε δύσκολο να το διαβάσει κανείς και να συνεχίσει να θεωρεί ότι… δεν γνωρίζει.

ΑΔΠ