Το αύριο των πυρκαγιών, η φιγούρα Σταύρου Μπένου και το αποτύπωμα της συζήτησης στην Βουλή

Του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Έτσι που πέρασαν οι μέρες, έσβησαν οι – τεχνητές: αναμενόμενο! – λεκτικές/πολιτικές φωτιές που επιδιώχθηκε να ανάψουν στην Βουλή σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών κατά την συζήτηση της περασμένης Τετάρτης για τις πυρκαγιές που κόστισαν 1,2 εκατομμύρια στρέμματα καμένου δάσους στην Ελλάδα του φετεινού καλοκαιριού, ακολούθησε και η μεταφορά των αψιμαχιών σε μηντιακό επίπεδο το ΣαββατοΚύριακο.

Μια χλωμή προσπάθεια υπήρξε, να υπάρξει και να  συνεχισθεί μια συζήτηση ουσίας – πρόσκληση του Πρωθυπουργού για διάλογο για το αύριο της πολιτικής προστασίας, με ενσωμάτωση μάλιστα «κάθε θετικής πρότασης», πρόσκληση του Αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης για αξιοποίηση των προτάσεων της Έκθεσης Γκόλνταμμερ, ενώ δεν ακολουθήθηκε και η πεπατημένη να γενικευθεί η κοινοβουλευτική συζήτηση επί των πάντων και άλλων τινών. Ωστόσο ο πειρασμός να ανέβουν οι τόνοι σε αντιπαράθεση επί του παρελθόντος δεν αποφεύχθηκαν και η γνώριμη οξύτητα παρέμεινε πρωταγωνίστρια.

Για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, «στην μια τραγωδία μετρούσαμε στρέμματα, και στην άλλη φέρετρα», για τον Αλέξη Τσίπρα (με αναφορά στον αρθρογράφο του «Βήματος» Λευτέρη Κουσούλη) «η διαρκής επίκληση της τραγωδίας [στο Μάτι] από κάθε Κυβέρνηση είναι ανήθικη και αντιπολιτική» και κάτι τέτοιο στηρίζει την βαριά καταγγελία περί τυμβωρυχίας. Για την Φώφη Γεννηματά «το σύστημα Πολιτικής Προστασίας δοκιμάστηκε και απέτυχε» ενώ «από τότε που ανακαλύφθηκε η συγγνώμη, χάθηκε το φιλότιμο» – με τόσο έντονη απάντηση Μητσοτάκη ώστε η αρχηγός του ΚΙΝΑΛ να τον καταγγείλει για mansplaining/υποτιμητική «εξήγηση» άνδρα προς γυναίκα. Απόλυτη εγκατάσταση στο παρελθόν, με την υφολογική και προσωπική ένταση να σπρώχνει «εκτός» την όποια ουσία για το αύριο.

Επί της ουσίας, τώρα: Θα είχε ενδιαφέρον να δει κανείς πώς, από δω και πέρα που αρχίζει το δίδυμο έργο της αποκατάστασης των ζημιών και της προετοιμασίας για το αύριο (θα ακουστεί κοινότοπο,  αλλά στα θέματα πρόληψης το αύριο αρχίζει αμέσως, αλλιώς δεν αρχίζει ποτέ) θα υπάρξει κάτι το συγκεκριμένο. κάτι που να αντιστοιχεί όχι απλώς στις διατυπωμένες με κάθε επισημότητα προθέσεις, αλλά και στην έκταση των καταστροφών.

Ήδη πρώτο βήμα η παρακολούθηση των αρχικών βημάτων της ομάδας που ανακοινώθηκε ότι θα έχει επικεφαλής (ή κάτι αντίστοιχο) τον Σταύρο Μπένο – άνθρωπο που η παρουσία του χαιρετίσθηκε από πολλούς, σαφώς πέρα από τον Κυβερνητικό και φιλοκυβερνητικό χώρο, ακριβώς λόγω του χαρακτήρα υπέρβασης που θεωρήθηκε ότι έχει η επιστράτευση του ανθρώπου των σεισμών της Καλαμάτας, της δημιουργίας των ΚΕΠ και της προσέγγισης του «Διαζώματος». Βέβαια άρχισε να ακούγεται ότι η Επιτροπή για την Εύβοια – που θα οδηγούσε ο Στ. Μπένος – δεν είναι και πρώτη προτεραιότητα να συσταθεί. Από τα δε τρία στάδια της αποκατάστασης των ζημιών – άμεσες αποζημιώσεις, σχεδιασμός της ανασυγκρότησης της Βόρειας Εύβοιας (άραγε θα προστεθεί η Νότια, που ακολούθησε;) εφαρμογή των σχεδίων όταν καταρτισθούν – φαίνεται ότι από το πρώτο ο Στ. Μπένος θα μείνει ήδη εκτός. Θα είναι θέμα «αυστηρώς Χρήστου Τριαντόπουλου», δηλαδή του ειδικά ορισμένου υφυπουργού στο Μαξίμου. Λογικό, αφού το ζήτημα είναι οι αποζημιώσεις να τρέξουν άμεσα – αλλά και να μην εμπλακεί η επόμενη, ουσιαστική φάση στις αναπόδραστες αμφισβητήσεις περί των αποζημιώσεων.

Το δεύτερο στάδιο, δηλαδή αφενός η οργάνωση μιας ουσιαστικής συμμετοχής και συναίνεσης των κατοίκων/των πληγέντων στην φάση του σχεδιασμού (αυτό που πέτυχε στην Καλαμάτα) και αφετέρου η ανάθεση και διεκπεραίωση των μελετών – της καρδιάς δηλαδή της αποκατάστασης – χωρίς τις αγκυλώσεις της «μετα-οθωμανικής» Δημόσιας Διοίκησης (προέλευσης Στ. Μπένου ο όρος, και με την λογική του «Διαζώματος»), είναι εκείνο όπου θα κριθεί. Αν όμως αυτό το στάδιο δεν συνδυαστεί λειτουργικά με το πρώτο, κυρίως δε αν δεν συνοδευθεί από το τρίτο, δηλαδή από μια εφαρμογή των μελετών επί του πεδίου (α) έγκαιρη, (β) πειστική σύμφωνα με τις μελέτες, (γ) με συνεχιζόμενη συμμετοχή του κόσμου, τότε η οικοδόμηση του αύριο κινδυνεύει να αποδειχθεί φενάκη.

Με άλλα λόγια, ο Σταύρος Μπένος θα χρειαστεί εκτός από εμβληματική φίγουρα να λειτουργήσει και ως συντελεστής περιφρούρησης της αποστολής που του έχει ανατεθεί. Στον δε βραχίονα Μαξίμου/στην περί τον Χρ. Τριαντόπουλο Task Force απομένει να σεβαστούν ουσιαστικά αυτήν την λειτουργία.

Αν, τώρα, μετά τον κυοφορούμενο ανασχηματισμό βρεθούμε με ad hoc υπουργείο Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής, τότε ο (ή: η) υπουργός θα χρειαστεί να ενσωματώσει όλα τα παραπάνω.