To καλοκαίρι τελειώνει: μια δύσκολη επιστροφή

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Κάπως απότομη η επιστροφή μετά το φετινό καλοκαίρι – ειδικά αν συμβαίνει να ζει κανείς στην Ελλάδα του 2022. Εκεί που οι εκδρομείς του Αυγούστου εγκατέλειπαν τα αστικά κέντρα για διακοπές με κύρια ερωτήματα σαν τι θα περιλάμβαναν οι (παραδοσιακές, όμως και αναπόδραστα προεκλογικές πλέον…) εξαγγελίες στην ΔΕΘ, πώς θα πορευθούμε προς την πολυπόθητη «επενδυτική βαθμίδα» μετά την λήξη και της Ενισχυμένης Εποπτείας, πώς θα αντιμετωπισθεί η απογείωση του ενεργειακού κόστους, άντε και πώς θα γίνει η διαχείριση του επόμενου (πέμπτου; έκτου;) κύματος του Covid-19 μεταξύ παραλλαγής «Όμικρον 5» και «Κενταύρου», μας προέκυψε η πιο αχρείαστη περιπλοκή στα εσωτερικά μας.

Ο λόγος για την υπόθεση των υποκλοπών/παρακολουθήσεων (μάθαμε και ότι αποκαλούνται «επισυνδέσεις» επί το τεχνοκρατικότερον…) τού – Ευρωβουλευτού και αρχηγού κόμματος – Νίκου Ανδρουλάκη, συν δημοσιογράφων. Επισήμως από την ΕΥΠ, λιγότερο επισήμως από «κακόβουλα λογισμικά» (με τις εξωτικές ονομασίες “Predator” και «Pegasus”).

Η Κυβέρνηση «έχασε» (δια παραιτήσεως /απομακρύνσεως) τον Διοικητή της ΕΥΠ και τον Διευθυντή του Γραφείου Πρωθυπουργού (που λειτουργούσε ως «δεξί και αριστερό χέρι» του Κυριάκου Μητσοτάκη), ενώ άνοιξε ένα νέο, δυσάρεστο και τοξικό μέτωπο πολιτικής αντιπαράθεσης  μεταξύ Κυβέρνησης και όλης-πλέον-της-Αντιπολίτευσης. Όλα αυτά έφεραν αντίστοιχα νέα φάση πόλωσης, επιπλέον όμως εγκατέστησαν την Ελλάδα του 2022 και στο στόχαστρο των διεθνών μήντια – με δυσάρεστο τρόπο. Κατά διαβολική συγκυρία, ανάλογα συνέβησαν και με επεισόδιο προσφύγων/μεταναστών που βρέθηκαν υπό άθλιες συνθήκες σε νησίδα του Έβρου και  «αναζητούνταν» επί ημέρες. (Σημειωτέον ότι και στις δυο περιπτώσεις, ρόλο έπαιξαν και ΜΚΟ, οι οποίες «εύκολα» καταδικάζονται στην Ελληνική μπλογκόσφαιρα. Πλην όμως προσήλθαν και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ο Ύπατος Εκπρόσωπος του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες – φορείς που δύσκολα θεωρούνται… ΜΚΟ).

Αν όμως αυτά είναι που μας υποδέχονται τώρα, στην επιστροφή από το καλοκαίρι – μαζί, αυτονόητα και με την ζωηρή επαναφορά της συζήτησης περί πρόωρων εκλογών, τώρα που ούτως ή άλλως είμαστε σε προεκλογική περίοδο – στον παραέξω κόσμο τρέχουν πολύ  πιο ουσιώδεις εξελίξεις. Στην άμεση γειτονιά μας, η Τουρκία (που βήμα-βήμα διεκδίκησε και εξασφάλισε όλο και κεντρικότερο, υπερπεριφερειακό ρόλο  διαμεσολαβώντας στο Ουκρανικό, στην εξαγωγή σιτηρών από την Μαύρη Θάλασσα κοκ) προχωρά την επόμενη κίνηση διεκδίκησης με αφορμή τις έρευνες για υδρογονάνθρακες με το – νέο, τέταρτο, «έβδομης γενεάς» – γεωτρύπανο Αμπντούλ Χαμίτ Χαν που ξεκίνησε πλου στην Ανατολική Μεσόγειο. Προς στιγμήν έδειξε να αυτοπεριορίζεται στην Τουρκική ΑΟΖ, βορείως της Κύπρου. ήδη ακούγεται να κινείται προς το Οικόπεδο 6 της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπου ΕΝΙ και Total έχουν βρει φυσικό αέριο (κοίτασμα Cronos -1 με το γεωτρύπανο Tungsten Explorer). Τι λογής αντίδραση να αναμένεται από την ΕΕ; Και πόσο θα αποφευχθεί η περαιτέρω κίνησή του προς το τρίγωνο Καστελόριζου-Ρόδου/Καρπάθου-Κρήτης; Ή η διεκδίκηση δικαιωμάτων μέσω του διαβόητου ΤουρκοΛιβυκού Συμφώνου /MOU, με την Άγκυρα να διεκδικεί επικύρωσή του από την Λιβυκή Βουλή, καθώς βελτιώθηκαν οι σχέσεις της με την Λιβύη; Βέβαια, θα παρατηρήσει κανείς ότι στην περιοχή του ΤουρκοΛιβυκού διεξάγονταν προ εβδομάδων ασκήσεις από το Ισραήλ (με βάση άδεια της Ελλάδας, νοτίως της Κρήτης γαρ). Σημειώστε όμως και την τωρινή-τωρινή ομαλοποίηση των Τουρκο-Ισραηλινών σχέσεων, με εκ νέου αποκατάσταση πλήρων διπλωματικών σχέσεων και  άνοιγμα των πρεσβειών των δυο χωρών…

Αλλά και πολύ ευρύτερα, οι αναταράξεις συνεχίζονταν στο φετινό καλοκαιρινό διάστημα που υποτίθεται ότι συνοδεύεται από απουσία ειδήσεων. Πέρα από την αδιάκοπη επιδείνωση της κατάστασης στο Ουκρανικό μέτωπο, ζήσαμε νέα κρίση στην άλλη πλευρά του κόσμου: αντιπαράθεση των ΗΠΑ με την Κίνα, με αφορμή επίσημη επίσκεψη της Προέδρου της Βουλής Νάνσυ Πελόζι στην Ταιβάν. Καταιγιστικές ασκήσεις αποκλεισμού του νησιού, διατάραξη της ναυσιπλοΐας στα Στενά της Ταιβάν, κινητοποίηση Αμερικανικών δυνάμεων – κυρίως όμως άνοιγμα ενός νέου μετώπου της Δύσης (όχι ακριβώς τυχαία, πέραν των οικονομικών σχέσεων Μόσχας-Πεκίνου, ήδη ανακοινώθηκε και συμμετοχή Κινεζικών στρατιωτικών σχηματισμών σε Ρωσικές ασκήσεις στην ενδοχώρα…).

Μιας και αγγίξαμε τα Αμερικανικά: στην τελευταία στροφή προς τις εκλογές/midterms για το Κογκρέσο, ο Πρόεδρος Μπάιντεν κατόρθωσε να περάσει από την Γερουσία ένα σημαντικό νομοθέτημα (με χρηματοδότηση κάπου 350 δις δολαρίων) για το περιβάλλον, την υγεία και την κοινωνική μέριμνα. Θα αποδώσει; Πότε; Πόσο; (Εν τω μεταξύ, «εισβολή» των διωκτικών αρχών στην θερινή κατοικία του Ντόναλντ Τραμπ για παράνομη κατοχή απόρρητων αρχείων που είχε πάρει μαζί του μετά την θορυβώδη αποχώρησή του από την εξουσία, δημιουργεί νέες εντάσεις και δυναμιτίζει το εκεί κλίμα).

Ένας τελευταίος σταθμός στην Ευρώπη, με την οποία αισθανόμαστε πλησιέστερη συγγένεια. Υπό τραγικωμικές συνθήκες γίνεται – αρχές/μέσα Σεπτεμβρίου η διαδοχή στην ηγεσία των Συντηρητικών (και συνεπώς στην Πρωθυπουργία) στην Βρετανία, με τον Μπόρις Τζόνσον να έχει εξαχνωθεί πολιτικά – τουλάχιστον  ο άνθρωπος έκανε τις διακοπές του στην Ελλάδα! – και την θέση του να διεκδικούν Ρίσι Σούνακ και Λιζ Τρας. (Η τελευταία, στις αρχές της Ουκρανικής κρίσης, «πουλώντας» αδιαλλαξία κατά της Μόσχας, είχε βρεθεί – υπουργός Εξωτερικών ούσα, σε συνάντηση με Σεργκέι Λαβρόφ – να μην αναγνωρίζει την ρωσική κυριαρχία στο… Ροστόφ και το Βορονέζ! Υποχρεώνοντας τον Βρετανό πρέσβη να την διορθώσει ευθέως καθότι ρωσικό έδαφος, τον δε Λαβρόφ να δηλώσει ότι αισθανόταν ότι παρευρίσκεται σε «συνάντηση κωφαλάλων»).

Όχι αναγκαστικά πολύ πιο εποικοδομητική η κατάσταση στην Ιταλία, όπου εκλογές στις 7/15 Σεπτεμβρίου αναμένεται να αντικαταστήσουν την – επίσης εξαχνωθείσα – Κυβέρνηση Ντράγκι – με συνασπισμό Δεξιάς/Ακροδεξιάς. πιθανότερη στην Πρωθυπουργία η Τζώρτζια Μελόνι των (μεταφασιστικών) «Αδελφών της Ιταλίας» που καταγράφονται πρώτο κόμμα, σε σύμπραξη με την (αντιμεταναστευτική) Λέγκα του Ματέο Σαλβίνι και την (συγκριτικά εμφανιζόμενη ως δύναμη σύνεσης και μετριοπάθειας!) Φόρτσα Ιτάλια του πεισματικά επανερχόμενου καβαλιέρε Σίλβιο Μπερλουσκόνι.

Τέλος (αν υπάρχει τέλος…), σε σαφώς πιο συγκρατημένους τόνους μεν αλλά με δυνητικά βαρύτερες επιπτώσεις, σε εξέλιξη βρίσκεται προϊούσα απονομιμοποίηση της Γερμανικής Κυβέρνησης συνασπισμού – ιδίως λόγω της ενεργειακής κρίσης. Ήδη ο Καγκελάριος Σολτς βρίσκεται συχνά αντιμέτωπος με κατακραυγή, ενώ οι Πράσινοι του συνασπισμού χάνουν τα ερείσματά τους (αν μη τι άλλο λόγω της επαναφοράς του λιγνίτη, ήδη και των πυρηνικών στο ενεργειακό μείγμα), οι δε Φιλελεύθεροι καταγράφουν δημοσκοπική κατολίσθηση.

Αυτά, την ώρα που λόγω έκλειψης του Προέδρου Μακρόν, η Γερμανία «αναγκαστικά» συνεχίζει να οδηγεί την Ευρώπη – με την (άμεμπτης πάντα κομμώσεως) Πρόεδρο Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, Γερμανίδα επίσης, να τοποθετείται στο διαφαινόμενο ενεργειακό με συμβουλές για τον θερμοστάτη των νοικοκυριών.

Προβληματική εικόνα.