Το “One More time” του Μακρόν και οι επάλληλοι κύκλοι των συνεπειών του

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Με το “One More Time” των Deft Punk – του συγκροτήματος Γαλλικής house, με στοιχεία techno, disco κοκ της δεκαετίας του ΄90 και του 2000 – ξεκίνησαν στις 20:00 ακριβώς του βραδιού της Κυριακής οι εορτασμοί, στο Champ de Mars του Παρισιού, και με φόντο τον Πύργο του Άιφελ, οι εορτασμοί για την νίκη του Εμμανουέλ Μακρόν επί της Μαρίν Λεπέν με 58,55% έναντι 41,45%. Νίκη ξεκάθαρη, πολύ κοντά σ’ εκείνο που έδιναν οι δημοσκοπήσεις της τελικής ευθείας των Γαλλικών Προεδρικών εκλογών.

Μετά, πάντως, το One more time, we’re gonna celebrate όπως πάει ο στίχος, και μετά από αναμονή περίπου μιάμισης ώρας από την πρώτη προβολή αποτελεσμάτων – δεν επρόκειτο για exit polls,αλλά για επιλεγμένα πρώτα αποτελέσματα σε μερικά εκλογικά κέντρα, που προβολή τους διαμορφώνει αλγόριθμους: εξαιρετικά πετυχημένη η προβολή – και αφού προηγήθηκε παραδοχή ήττας από την Μαρίν Λεπέν (θα επανέλθουμε) και τοποθέτηση Ζαν-Λυκ Μελανσόν (επίσης), κατέφθασε στο Champ de Mars ο νικητής της βραδιάς με Ωδή της Χαράς/9η Μπετόβεν, σε πρόδηλη επαναφορά της εισόδου Μακρόν επί σκηνής το 2017. Μόνο που, τότε, σκηνικό ήταν η γυάλινη Pyramide (εποχής Μιτεράν) στην είσοδο του Λούβρου ενώ δε σ’ εκείνη την είσοδο ο Μακρόν ήταν μόνος, σε προβολή υπερήφανης/ηγετικής μορφής, τώρα μπήκε στην σκηνή κρατημένος χέρι-χέρι με την Μπριζίτ και συνοδευόμενος από τα παιδιά του και μιαν ομάδα ολόκληρη παιδιών και εφήβων (και εδώ θα επανέλθουμε).  την σκηνοθεσία ολοκλήρωσε η Marseillaise από την – στα κατακόκκινα ντυμένη – Φαρράχ Ελ Ντιμπανί, Αιγύπτια σοπράνο της Όπερας των Παρισίων.

Η σκηνοθεσία που περιγράψαμε έχει την σημασία της, καθώς όλοι αναγνωρίζουν ότι η επιτυχία Μακρόν να επανεκλεγεί – σπάνιο για Πρόεδρο στην 5η Γαλλική Δημοκρατία, μετά μάλιστα από επεισοδιακή  θητεία – δεν είναι παρά η αρχή μιας ακόμη πιο ανηφορικής πορείας. Γι αυτό άλλωστε (πρώτος πρόσθετος συμβολισμός) ο Μακρόν συνειδητά μίλησε λίγο/συγκρατημένα/ταπεινά: πέραν του αναμενόμενου περί «Προέδρου όλων των Γάλλων», φρόντισε να απευθυνθεί στα αυριανά εκλογικά κοινά – σε έξη εβδομάδες η Γαλλία έχει βουλευτικές εκλογές, από δε την ισορροπία στην Εθνοσυνέλευση θα κριθεί κατά πόσον  το πρόγραμμα Μακρόν (που ήδη ψιλο-υποχώρησε ανάμεσα στους 2 γύρους των προεδρικών εκλογών: συνταξιοδοτικό, αντιμετώπιση της φτώχειας, εκπαιδευτικοί…) θα μπορέσει να προχωρήσει. Γι αυτό και, εκλεγμένος εν πολλοίς λόγω των μεγαλύτερων ηλικιών, φρόντισε να «μπει στην εικόνα» πλαισιωμένος από νέους (κοιτάζοντας μάλιστα προσεκτικά, διέκρινε κανείς παρουσία πολύχρωμη: έμμεση αντίθεση στην Λεπέν), φρόντισε και να εξαγγείλει πορεία προς «ένα οικολογικό έθνος» αλλά και να τονίσει τα επόμενα δύσκολα βήματα στην διεθνή και Ευρωπαϊκή σκηνή.

Ήδη αγγίξαμε την αναγνώριση της νίκης Μακρόν από την ανθυποψήφιά του Μαρίν Λεπέν, μόλις ένα τέταρτο μετά τα πρώτα αποτελέσματα: «φυσικά» η ίδια δεν παρέλειψε να λέει ότι οι επιδόσεις της στην κάλπη απετέλεσαν «λαμπρή επιτυχία» (η αλήθεια είναι ότι κέρδισε σχεδόν 10 ποσοστιαίες μονάδες από το 2017), ώστε να νομιμοποιείται να πει ότι « σ’ αυτήν την ήττα, μπορώ να αισθάνομαι ελπίδα». Και η αλήθεια είναι ότι το γεγονός και μόνο ότι μια υποψηφιότητα που «εύκολα» χαρακτηρίζεται ακροδεξιά συγκέντρωσε 4 ψήφους Γάλλων στους 10, που περισσότερο έχει όμως να κάνει με την Ευρωδιστακτικότητα/τον souverainisme που τείνει να ριζώσει στην Γαλλία, συν την πίεση και την οργή από την οικονομική κρίση και την παραμέληση των λιγότερο ευνοημένων (θυμηθείτε τα Κίτρινα Γιλέκα…) κατά την εποχή Μακρόν/διακυβέρνησης εν ονόματι των ελίτ, δίνει πολύ ουσιαστικά περιεχόμενο στην τωρινή προεκλογική εκστρατεία των βουλευτικών εκλογών.

Τα ίδια – ακόμη περισσότερο μάλιστα – ισχύουν ως προοπτική/περιθώριο κινήσεων για τις βουλευτικές όσον αφορά τον Ζαν-Λυκ Μελανσόν της France Insoumise/Ανυπότακτης Γαλλίας, ο οποίος ευθύς εξαρχής αναγόρευσε τις βουλευτικές του Ιουνίου σε «τρίτο γύρω των Προεδρικών» και απηύθυνε έκκληση στην πληθυντική Αριστερά να συμπαραταχθεί – εκ πρώτης όψεως ανεπιτυχώς. (Βέβαια, ας σημειωθεί ότι δημοσκόπηση της βραδιάς του δεύτερου γύρου των Προεδρικών κατέγραψε 56% να προτιμούν cohabitation/συγκατοίκηση, έναντι 44% που θάθελαν να δουν το Μακρονικό LREM  να κερδίζει αυτοδυναμία. Υπό τις Γαλλικές συνθήκες, με εκλογικό σύστημα δυο γύρων, τέτοια προοπτική δεν διαφαίνεται). Μνήμη της τελικής ευθείας των Προεδρικών, όταν Ευρωπαίοι ηγέτες θέλησαν να απευθύνουν έκκληση στήριξης Μακρόν, ή μάλλον μπλοκαρίσματος Λεπέν με μια «Ευρωπαϊκή λογική», συστρατεύθηκαν αριστερόστροφοι – Σολτς, Σάντσεθ, Κόστα – ενώ (υπερπρόθυμοι) του τύπου Μάριο Ντράγκι ή του ημέτερου Κυριάκου Μητσοτάκη, παρεκλήθηκαν να μείνουν εκτός εικόνας…. Βέβαια στα συγχαρητήρια προς Μακρόν προσήλθαν όλοι, πάλι κυρίως με Ευρωπαϊκή λογική.

Και στα δικά μας;

Πρώτα-πρώτα , η μεγάλη – σημαντικότατη: μην μένετε μόνο στα φαινόμενα/στην μίμηση ύφους – επένδυση εξωτερικής πολιτικής της Κυβέρνησης Μητσοτάκη στην Γαλλική στήριξη στις γεωπολιτικές επιλογές και τις σχέσεις περιφερειακής ασφαλείας νομιμοποιεί για έναν μεγάλο αναστεναγμό ανακούφισης: «διαβάστε» Rafale και Belh@rra και αμοιβαία αμυντική συνδρομή με Μαρίν Λεπέν στο πηδάλιο, και θα αισθανθείτε ζαλάδα! (Ακόμη και με δύστροπη Γαλλική Εθνοσυνέλευση, αύριο, η Γαλλική λογική του domaine réservé του Προέδρου στα θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Άμυνας αποτελεί κάτι σαν εγγύηση συνέχειας).

Ύστερα, η πορεία των Ευρωπαϊκών: και η ευρύτερη διαδρομή της ΕΕ με Λεπέν θα αποτελούσε γενική δοκιμή διάλυσης την στιγμή που η Ελλάδα έχει επενδύσει «Ευρωπαϊκά» σχεδόν τα πάντα αλλά. και τώρα, άμεσα, οι προσδοκίες για στήριξη/(συν)χρηματοδότηση των π.χ. μέτρων αντιμετώπισης της ενεργειακής κρίσης χωρίς Γαλλική ενθουσιώδη πρωτοβουλία θα ήταν χαμένες από χέρι.

Το τελευταίο: το συνολικό ύφος εξουσίας της εποχής Κυριάκου Μητσοτάκη, σε μια χώρα όπως η Ελλάδα όπου πάντοτε η απομίμηση παίζει κυρίαρχο ρόλο, μόνον να ενισχυθεί μπορεί να ελπίζει, με τους εδώ «αρίστους» και την επίστρωση τεχνοκρατισμού να αποτελεί mirroring του ενοίκου των Ηλυσίων και (κάποιων, πάντως) επιλογών του. Θα στοιχηματίζαμε ότι στην επερχόμενη δική μας προεκλογική εκστρατεία θα δούμε ορισμένα σημεία Μακρονικής καμπάνιας. Χωρίς ενοχές αντιγραφής.