«Υποεκτίμηση του κινδύνου»

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Την ακριβώς επόμενη μέρα της προσπάθειας της Κυβέρνησης να δείξει προετοιμασμένη για το αύριο – για ένα θετικότερο αύριο με την οργάνωση του εμβολιασμού, ΟΤΑΝ καταστεί διαθέσιμο το εμβόλιο – έσκασε σαν κύμα επάνω σε όλους το αδιέξοδο που δημιουργήθηκε στην Θεσσαλονίκη και την Βόρεια Ελλάδα.

Το αληθινό αδιέξοδο: εκείνο που αναπήδησε στα μάτια όλων, όταν με την επίσειση απειλής για κήρυξη επίταξης (άρθρο 18 παρ. 3 του Συντάγματος για κλίνες νοσοκομείων, άρθρο 22 παρ. 4 για τις υπηρεσίες γιατρών/νοσηλευτικού προσωπικού) 200 κλινών σε ιδιωτικά θεραπευτήρια, ήταν ότι είχε «υποεκτιμηθεί ο κίνδυνος». Η άρνηση των ιδιοκτητών κλινικών, άρνηση επιχειρηματολογημένη με βάση τον κίνδυνο διάδοσης στους δικούς τους ασθενείς και το προσωπικό, καθώς οι εγκαταστάσεις και οι διαδικασίες τους δεν είναι προετοιμασμένες για διαχείριση Covid, να συμφωνήσουν σε παραχώρηση κλινών την ώρα που το ΕΣΥ στην Θεσσαλονίκη έχει κορεσθεί, έδωσε εικόνα κόντρας.  Με φόντο τον θάνατο, πάντως την υγεία ανθρώπων. Από την Αντιπολίτευση θυμίζουν ότι εδώ και μήνες απευθύνουν προειδοποιήσεις για το ότι η επίταξη θα γινόταν μονόδρομος, από την Κυβέρνηση διαμορφώνεται η πάγια πρακτική μετάθεσης ευθυνών (στους κλινικάρχες): την ίδια όμως στιγμή, ο κορεσμός των ΜΕΘ και το ξεχείλισμα των απλών κλινών Covid φέρνει εικόνες διακομιδής με τραίνα προς την ακόμη μη-κορεσμένη Αττική, εικόνα που δείχνουν αυτό που από την αρχή επισημαίναμε, δηλαδή αδιέξοδο.

Ας σημειωθεί εδώ ότι, αν η επίταξη κλινών είναι σχεδόν ευθύγραμμη υπόθεση, η επίταξη υπηρεσιών γιατρών και νοσηλευτών, άμα δεν έχουν εξοικείωση με συνθήκες ΜΕΘ ή γενικώς Covid, είναι εντελώς διαφορετική υπόθεση. Μπορεί να λειτουργήσει μέχρι και ως παράγοντας επιδείνωσης της κατάστασης, άτακτης μετάδοσης – το είδαμε αυτό σε μονάδες της Ιταλίας στο πρώτο κύμα της πανδημίας.

Δυστυχώς, εκεί που έχουμε φτάσει σιγά-σιγά (ή, αν προτιμάτε: όλο και πιο γρήγορα), είναι μια συνολική κατάσταση υποτίμησης του κινδύνου. Για παράδειγμα, όταν από την Αντιπολίτευση στρέφουν τα πυρά τους κατά της Κυβέρνησης και των ολιγωριών της, η επιλεγόμενη μέθοδος οξύτητας  (για «εμπόριο ελπίδας» είχε μιλήσει ο Αλέξης Τσίπρας) δημιουργεί συνθήκες μπούμερανγκ. Χαρακτηριστική η περίπτωση της «ΑΥΓΗΣ», που αξιοποίησε την τραγική είδηση των τάφων που σκάβονται στις Σέρρες για θύματα Covid για να δείξει το φάσμα που απειλεί όλους: χρειάστηκε να σπεύδει να ζητήσει συγγνώμη για το ύφος μιας σχετικής της ανάρτησης. Έχοντας πρώτα τραυματίσει την ίδια την εικόνα της.

Αλλά και σε ένα άλλο περιβάλλον, που βρίσκεται μπροστά σε κρίσιμες προκλήσεις – εκείνο της Εκκλησίας και της στάσης της ενώπιον της πανδημίας – προκύπτει υπό δραματικές συνθήκες υποεκτίμηση ενός άλλου είδους κινδύνου. Από την συζήτηση για τις μάσκες ή μη μάσκες στους ναούς και για την χρήση κοινού κουταλιού στην Θεία Κοινωνία, οι προβολείς της δημόσιας προσοχής στράφηκαν πλέον στους νοσούντες κληρικούς και ιεράρχες. στην μετάδοση του ιού μετά από εργασίες της Ιεράς Συνόδου, στην απόκρυψη καταστάσεων με επίκληση «προσωπικών δεδομένων» – με την εισαγωγή του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου στον Ευαγγελισμό να αποτελεί δημόσια κορύφωση. Δεν είναι μόνον η υποτίμηση του κινδύνου ασθένειας (ή και ζωής) που λειτουργεί, εδώ, είναι και μια εικόνα έκθεσης του πληρώματος της Εκκλησίας –  που ζητά παραμυθία και στήριξη – σε κίνδυνο που βρίσκεται εν εξελίξει.

Αυτή η υπόθεση της υποτίμησης του παράπλευρου κινδύνου, πάει να γίνει από τις πιο τραυματιστικες όψεις της πανδημίας και όσων επιχειρούν να την χειρισθούν.