Ήταν πολλαπλά ενδιαφέρουσα η συνάντηση των «Προθύμων» στο Παρίσι, όπου συμμετείχαν τρεις ντουζίνες ηγετών σε διάφορα επίπεδα: οι περισσότερες χώρες αντιπροσωπεύθηκαν σε επίπεδο αρχηγών Κρατών και Κυβερνήσεων: τον Ζελένσκι περιέβαλαν Μακρόν, Στάρμερ, Μερτς, Μελόνι, Τουσκ, Κάρνεϋ, Ερντογάν, μ’ αυτούς και ο δικός μας Μητσοτάκης. Συν εκπρόσωποι ΝΑΤΟ και ΕΕ.

Οι ΗΠΑ επέλεξαν να αντιπροσωπευθούν δυο «κλικ» παρακάτω, ούτε ιδέα για Τραμπ, ούτε καν Ρούμπιο (ΥΠΕΞ) ή Χέγκσεθ (Υπουργός Πολέμου, με την νέα ονομασία του πρώην ΥΠΑΜ), αλλά το δίδυμο Ουϊτκοφφ – Κουσνερ – Γκρόγκιεβις, ο τελευταίος είναι στρατιωτικός των ΗΠΑ στην Ευρώπη (συνειδητοποιούν όλοι ότι το backstop των ΗΠΑ ήταν η κατεξοχήν εγγυητική λειτουργία που χρειάζεται η Ουκρανία). Σειρά συμφωνιών, ακριβέστερα προθέσεων, προέκυψαν από την συνάντηση: Βρετανία και Γαλλία δεσμεύτηκαν καταρχήν για αποστολή σημαντικών ένοπλων τμημάτων, μάλιστα με αναφορές σε δημιουργία αμυντικών hubs επί Ουκρανικού εδάφους πέραν της παροχής αμυντικού υλικού.

Η Τουρκία αναφέρθηκε σε παροχή θαλάσσιας στήριξης, στην Μαύρη Θάλασσα (η Ελλάδα έδειξε δική της προθυμία για θαλάσσια παρουσία, αποκλείοντας παρουσία επί Ουκρανικού εδάφους). Η Γερμανία δήλωσε προθυμία να σταθμεύσουν δυνάμεις της σε χώρες που συνορεύουν με Ουκρανία (ανάγνωθι: Πολωνία), εν συνεχεία ο Καγκελάριος Μερτς δήλωνε ότι δεν θα απέκλειε και συμμετοχή αποσπασμάτων επί Ουκρανικού εδάφους. Έγιναν οι σχετικές δηλώσεις – ο Ουϊτκοφ είπε ότι «ο Πρόεδρος Τραμπ στηρίζει ισχυρά (strongly stands by) πρωτόκολλα ασφαλείας», ο Κούσνερ χαρακτήρισε τις εργασίες των Παρισίων «πολύ, πολύ μεγάλο ορόσημο (milestone)». Έγιναν και οι σχετικές φωτογραφήσεις, βεβαίως.

Δεν έφυγε όμως από την μέση η αίσθηση ότι, με όλη αυτήν την προσέλευση στην λάμψη των Ηλυσίων, το κάρο μπαίνει μπροστά στο άλογο. Δηλαδή αγνοείται ότι όλοι αυτοί οι εγγυητικοί μηχανισμοί ασφαλείας για την Ουκρανία προϋποθέτουν παύση των εχθροπραξιών, συν είναι υπονομευμένοι από την σταθερή στάση της Ρωσίας ότι δεν θα δεχόταν παρουσία ΝΑΤΟϊκών/Ευρωπαϊκών στρατευμάτων επί Ουκρανικού εδάφους. Μάλιστα με την διατύπωση ότι τυχόν στάθμευση παρόμοιων δυνάμεων θα τις καθιστούσε legitimate targets/ «νόμιμους στόχους». Και, βέβαια, ουδείς ενσωμάτωσε στις συζητήσεις το κεντρικό διακύβευμα του εδαφικού, που… αφήνεται προφανώς σε επίπεδο ΑμερικανοΡωσικό, με την Ουκρανία να συμμετέχει σε ρόλο – τραυματικό για τις διεθνείς σχέσεις – μπάλας του τένις.

Όμως η συνάντηση των Παρισίων είχε και μιαν άλλη ιδιαιτερότητα: το φόντο δεν ήταν απλώς η σοκαριστική ανατροπή κάθε έννοιας διεθνών σχέσεων με την καταδρομική επέμβαση των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα και την αρπαγή Μαδούρο, που έκανε τις περισσότερες αναφορές σε διεθνές δίκαιο (η μη-αναφορά Μητσοτάκη καταλήγει να είναι απλώς μια εκδοχή… ειλικρίνειας) αχνή σκιά προηγούμενων εποχών. Ήταν και η ευθεία διακήρυξη του Δόγματος Donroe. Μην ξαφνιαζόμαστε! Όπως στην Νέα Υόρκη θα έχουν εφεξής The Donald Trump and John F. Kennedy Center for the Performing Arts, έτσι και στο σύστημα των Διεθνών Σχέσεων διακηρύσσεται σε νέα βάση το σεβάσμιο (ηλικίας 203 ετών, για όποιον ενδιαφέρεται) δόγμα Monroe, ως Δόγμα Donroe (από το Don-ald Trump+ Mon-roe), σύμφωνα με το οποίο το Δυτικό Ημισφαίριο δεν είναι προσβάσιμο σε οποιαδήποτε εξωτερική δύναμη. (Tο 1823, οι Ευρωπαίοι ήταν η μόνη δυνητική απειλή).

Ενώ λοιπόν οι Ευρωπαίοι προσπαθούσαν να βρουν την σωστή διατύπωση για υποδοχή/αποδοχή/εναντίωση απόκρουση της Αμερικανικής επέμβασης στην Βενεζουέλα – την οποία «θα διαχειρίζονται»/will run, κατά Τραμπ, σε ΗΠΑ πέραν της αρπαγής Μαδούρο κατ’ εφαρμογήν διεκδίκησης ποινικής εξωχωριότητας – με αιχμές ήδη για Κολομβία και Κούβα, να δούμε και Μεξικό, προέκυψαν και αγριωπές αναφορές στην υπόθεση της Γροιλανδίας. Όπου, ανάμεσα στις ιδέες για «εξαγορά» από Ρούμπιο και τις πιο μυώδεις για στρατιωτική διεκδίκηση κατά Στέφαν Μίλλερ (ποιος ο κύριος; ο αναπληρωτής chief of staff της Προεδρίας Τραμπ, ο οποίος εξήγησε ότι «ουδείς θα πολεμήσει κατά των ΗΠΑ για το μέλλον της Γροιλανδίας»), οριστικοποιήθηκε ένα νέο δόγμα. Ότι από την Αρκτική μέχρι την Ανταρκτική στον άξονα Βορρά-Νότου, από τις Αλεούτιες Νήσους μέχρι και την Γροιλανδία στον άξονα Δύσης-Ανατολής, το κατά τους Αμερικανούς Δυτικό ημισφαίριο έχει έναν – έναν και μόνο – καθοριστικό παίκτη. Τις ΗΠΑ.

Η συνάντηση των «Προθύμων» στο Παρίσι, όπου μετείχε π.χ. η Δανία δια της Πρωθυπουργού Μέττε Φρεντρικσεν αλλά και το ΝΑΤΟ δια του ΓΓ. Ρουττε, υμνητού του Τραμπ ως «Daddy», αναστέναξε με ανακούφιση επειδή κατάφερε να ΜΗΝ αγγιχτεί καν το ζήτημα. Απλώς, 8 ισχυροί της ΕΕ έκαναν μια κοινή ανακοίνωση επαναβεβαιώνοντας ότι το μέλλον της Γροιλανδίας πρέπει να κριθεί από τους Γροιλανδούς και την Δανία.
Αίσιον και ευτυχές το 2026!