«Ο κόσμος το 2018»: Το 6ο Διεθνές Συμπόσιο Θεσσαλονίκης

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 24/10/2017 0 Σχόλια Economia Blog,

Για έκτη συνεχή χρονιά, διοργανώθηκε με πρωτοβουλία του «Δικτύου Ναυαρίνου» το εξωστρεφές Διεθνές Συμπόσιο Θεσσαλονίκης, φέτος με θεματική: «Ο κόσμος το 2018: Ανάμεσα στο φως της τεχνολογικής εξέλιξης και στο σκότος των συγκρούσεων». Πρόκειται για μια προσπάθεια που ξεκίνησε με αφορμή τον εορτασμό των 100 χρόνων από την απελευθέρωση της πόλης και που έχει ακριβώς την λογική του «ανοίγματος στον κόσμο».

 

Είναι ενδιαφέρον ότι, οργανωμένο Κυριακή (στο «ΟΛΥΜΠΙΟΝ», στην Πλατεία Αριστοτέλους) καταφέρνει και γεμίζει το μεγάλο αμφιθέατρο «Παύλος Ζάννας» με πάνω από 300 άτομα - στην πλειοψηφία τους φοιτητόκοσμο - και τον κρατάει εκεί μέχρι το βράδυ, μετά από ένα βραχύ διάλειμμα για μεσημεριανό από lunchbox, που γεμίζει την Αριστοτέλους από σύνεδρους οι οποίοι περιφέρονταν και κουβέντιαζαν βοηθούντος και του καιρού... - ενώ τα προς συζήτηση θέματα μόνο «εύπεπτα» δεν θα χαρακτηρίζονταν.

 

Δείτε την φετινή σοδειά: Μια πρώτη συζήτηση ήταν αφιερωμένη στο «Μετά την κρίση;» (με έντονο το ερωτηματικό...), όπου η ιδέα ήταν να συγκριθούν η Ελληνική και η Κυπριακή εμπειρία διαδρομής στα Μνημόνια και εξόδου απ’ αυτά. Την Κυπριακή εμπειρία παρουσίασε ο Χάρης Γεωργιάδης, υπουργός Οικονομικών της Κύπρου στην φάση εφαρμογής του δικού της Μνημονίου, ο οποίος και «έζησε την επιτυχία» της προσπάθειας των Κυπρίων. Ασφαλώς και δεν έκρυψε ότι τα προβλήματα  δεν έχουν τελειώσει για την Κύπρο - ιδίως με το βουνό των «κόκκινων δανείων» των Κυπριακών τραπεζών που... θυμίζουν Ελλάδα στο λίγο καλύτερο - όμως θεωρεί ότι το βαθύτερο σημείο της κρίσης προσπεράστηκε εδώ και καιρό. Στο ερώτημα αν τα διδάγματα της Κυπριακής επιτυχίας είναι λογικό να μεταφέρονται σε άλλες χώρες/άλλες οικονομίες όπως η Ελλάδα/η Ελληνική περίπτωση, δέχθηκε ότι οι διαφορές είναι σημαντικές και διαρθρωτικά και ως πρότυπο ανάπτυξης. όμως επέμεινε ότι το να υπάρχει ισορροπημένη δημοσιονομική διαχείριση και να αποφεύγονται οι παγίδες του λαϊκισμού είναι  «γενικότερης εφαρμογής συνταγές».

 

Ενδιαφέρον επίσης να σημειωθεί ότι, όταν ερωτήθηκε κατά πόσον στις δύσκολες στιγμές της διαπραγμάτευσης για την Ελλάδα, στο Eurogroup πορεύθηκε «hand-in-hand» με τους Έλληνες ομολόγους του, διόρθωσε προσεκτικά σε «side-by-side»... .

 

Καθώς η Ελληνική πλευρά του δίπολου δεν αντιπροσωπεύθηκε - ο Γιώργος Χουλιαράκης που είχε δεχθεί να συμμετάσχει τελικώς δεν τα κατάφερε - το αν «Έχει βγει στο ξέφωτο η Ελλάδα» προσέγγισε η υπεύθυνη για την Ευρώπη του Economist Intelligence Unit Joan Hoey (γνώριμη της Ελλάδας από τα Συνέδρια του Economist). Η οποία είδε με σχήμα The ugly - The bad - The good την Ελληνική περίπτωση, ασφαλώς καταγράφοντας τα στοιχεία βελτίωσης (μετά βέβαια από μια βύθιση -25% στο ΑΕΠ, κι ακόμη περισσότερο -65% στις επενδύσεις, με αντίστοιχο κόστος στην κατάρρευση των κομμάτων αλλά και την αποσάθρωση της κοινωνικής συνοχής) που είναι η σταθεροποίηση της κατάστασης και τα κάποια σημάδια ανάκαμψης. Όμως, ακόμη κι αν θεωρήσει κανείς υπερσυντηρητικές τις προβλέψεις του ΔΝΤ για ρυθμούς ανάπτυξης κάτω του 2% μέχρι το 2022 και μόλις 1% σε βάθος χρόνου, η αλήθεια είναι ότι μια Ελλάδα που έπιασε +0,7% το α’ 6μηνο του 2017 (όταν η Ευρωζώνη πορευόταν με +2,2%), δύσκολα μπορεί να θεωρεί τον εαυτό της ικανοποιημένο – και μάλιστα όταν ξεκινάει από τόσο χαμηλά!

 

Συγκρίνοντας, τώρα, την έμφαση που δίνουν οι Έλληνες στην δημοκρατία με την βαθύτερη δυσαρέσκεια από μέρους τους για την πολιτική τους τάξη, αλλά και την αρνητική αντίληψη που έχουν για τους «ειδικούς» (και τον ρόλο τους στην διακυβέρνηση) η Joan Hoey έφθασε να διερωτηθεί μήπως η αληθινή ανανέωση του πολιτικού προσωπικού στην χώρα θα απαιτούσε «έξοδο από τον οικονομικό και πολιτικό ζουρλομανδύα της Ευρωζώνης». Μετά το κάποιο πάγωμα που έγινε αισθητό στην αίθουσα, προέκυψε μια ενδιαφέρουσα αναστροφή με το ερώτημα που έθεσε – όχι στην ομιλήτρια, στο ακροατήριο! – ο σύνεδρος-πανελίστας (για την υπόθεση του Brexit) Denis McShane, πρώην υπουργός  για την Ευρώπη των Κυβερνήσεων των Εργατικών: «Πόσοι θα ήταν υπέρ Grexit;»

 

Τέσσερα ή πέντε χέρια σηκώθηκαν στο «ΝΑΙ». Πολλές δεκάδες στο «ΟΧΙ».

Θα επανέλθουμε όμως στην ενδιαφέρουσα αυτή διοργάνωση και αύριο.