Μετά από έξι εβδομάδες αγροτικών μπλόκων, οι σε αναβρασμό αγρότες βρίσκουν αύριο τον δρόμο για το Μέγαρο Μαξίμου. Στην βαθύτερα πολωμένη δημόσια ζωή της Ελλάδας του 2026 – δηλαδή του ξεκινήματος του δεύτερου τετάρτου του 21^ου αιώνα, αν το σκεφτεί κανείς… – η κίνηση αυτή θα θεωρηθεί από μια μερίδα της κοινής γνώμης «νίκη των αγροτών και της διεκδικητικότητας» (που έμειναν στα μπλόκα μέχρι να προσέλθει η Κυβέρνηση στα βασικά τους αιτήματα, συγκεκριμένα και όχι με χαλαρές υποσχέσεις), από άλλη μερίδα «επικράτηση της Κυβέρνησης» (και της λογικής, πάντως των δημοσιονομικών δυνατοτήτων της εποχής).

Πάντως, όλη αυτή η διαδρομή – ανεξαρτήτως του τι θα βγάλει τώρα η συνάντηση στο Μαξίμου με όλη την δέουσα φωτογραφική κάλυψη και τον φορμαλισμό των εκατέρωθεν δηλώσεων και την μηντιακή τους προβολή –  αφήνει πίσω μια σημαντική παιδαγωγική. Από μέρους της Κυβέρνησης. Μια παιδαγωγική που προξενεί αμηχανία, όποιαν άποψη κι αν έχει κανείς επί της ουσίας των αιτημάτων των αγροτών και του τρόπου διεκδίκησής τους. Εξηγούμαστε:

• Ακούστηκε από την Κυβέρνηση, όταν φάνηκε ότι – αυτή την φορά – φαινόμενα κοινωνικού αυτοματισμού δεν έστρεψαν τους αστικούς πληθυσμούς ή/και τους ταξιδιώτες των γιορτών εναντίον των μπλόκων και των τρακτέρ στις εθνικές οδούς (και τους παράδρομους, στιγμές-στιγμές), ότι «από τα 27 αιτήματα των αγροτών, τα 16 ικανοποιήθηκαν, 4 συζητιούνται/ευρίσκονται υπό επεξεργασία, ενώ 7 δεν είναι δυνατόν να ικανοποιηθούν (αντίθετα προς τους κανόνες της ΚΑΠ ή δημοσιονομικά ανέφικτα)». Ευθύς αμέσως, όμως, έρχεται στην επιφάνεια το ερώτημα: αν όντως είναι/ήταν έτσι, γιατί έπρεπε να περάσουν εβδομάδες κινητοποιήσεων, να κλείσουν οι δρόμοι, «να κοπεί η Ελλάδα στα δυο» (σύμφωνα με το δημοσιογραφικό στερεότυπο), για να προχωρήσουν αυτές οι ρυθμίσεις ή/και συζητήσεις; Αν π.χ. ψηφιακή λύση για την επιστροφή του ΕΦΚ στην αντλία τώρα την επεξεργάζονται ΥΠΟΙΚ και ΑΑΔΕ, γιατί δεν την συζητούσαν 3 μήνες πριν; 6 μήνες; 12 μήνες; Αν τώρα η ΔΕΗ επεξεργάζεται αίτημα για μείωση της τιμής του αγροτικού ρεύματος, γιατί δεν το έκανε νωρίτερα; Και ούτω καθεξής. 

Προσέξτε τώρα! η παιδαγωγική αυτής της αντιμετώπισης ένα λέει στους αγρότες (σήμερα), σε άλλες κοινωνικές ομάδες (αύριο): «διεκδικήστε δυναμικά, μπλοκάρετε κάτι το ουσιαστικό και… ίσως θα ακουστείτε!».

• Στα 27 αιτήματα, ή 16+4+όχι στα 7 (όντως κατώτατες εγγυημένες τιμές υπό καθεστώς ΚΑΠ δεν νοούνται, ή πάλι για παράδειγμα διπλασιασμός αγροτικών συντάξεων θα σήμαινε κάτι σαν 1,5 δις πρόσθετο κόστος που δεν σηκώνει ο Προϋπολογισμός πλην αν κοπούν από αλλού) υπάρχουν αρκετές γκρίζες περιοχές. Παράδειγμα; Αποκατάσταση ζωικού κεφαλαίου που χάθηκε/χάνεται από την ευλογιά δεν χωρεί, άμα δεν σταματήσει αυτή η ζωονόσος: όμως… είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι οι απώλειες ζωικού κεφαλαίου από την θεομηνία Daniel (πριν 2 χρόνια και 3 μήνες) δεν προχώρησαν/δεν ξεκίνησαν σοβαρά; Παρομοίως: μπορεί να γίνονται έργα υποδομής ανά την Ελλάδα, αλλά…στις θεομηνιόπληκτες περιοχές τι ακριβώς προχώρησε; Πλην σχεδιασμών από Ολλανδικούς μελετητικούς φορείς με Αφρικανική πείρα…

 Προσέξτε κι εδώ: η παιδαγωγική του να δίνεις εξηγήσεις/εγγυήσεις οι οποίες «κουτσαίνουν» δεν κάνει καλό: Στο Μαξίμου, ο Πρωθυπουργός θα το βρει μπροστά του, αυτό.

• Εξαρχής, λέει, η κατάληψη του οδοστρώματος στις εθνικές οδούς, η οργάνωση μπλόκων κοκ επισημάνθηκε – επελήφθη και ο Εισαγγελεύς του Αρείου Πάγου, δε εγκυκλίου – ότι αποτελούν σημαντικό ποινικό αδίκημα: παρακώλυση συγκοινωνιών και τα συναφή. Το ίδιο εξηγήθηκε σε υψηλούς τόνους και από τον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο, και από πολλούς τενόρους (επισήμους ή ανεπισήμους) στα κανάλια, και από τον υπουργό ΠροΠο Μιχ. Χρυσοχοΐδη σε δικά του περάσματα (με ιδιαίτερα δύσθυμο ύφος, δε, ο τελευταίος). Και επανελήφθη και πάλι, μέρες γιορτάρες. Ύστερα… το ίδιο επανελήφθη πάλι με επιστράτευση υψηλών εισαγγελικών αρχών. Και επανελήφθη πιο συγκεκριμένα – τότε βγήκαν από τα τρακτέρ οι πινακίδες σήμανσης ώστε να μην μπορεί να κοπούν κλήσεις (Η δόξα ημερών Κώστα Σημίτη/Γιώργου Ρωμαίου με τα ξεφουσκωμένα λάστιχα των τρακτέρ ευτυχώς δεν γοήτευσε τους σημερινούς).

Προσοχή και πάλι! Αν μια συμπεριφορά αποτελεί βαρύ αδίκημα επί – ας πούμε – μια βδομάδα ή δυο άλλη επιδεικνύεται αντοχή, ΠΟΤΕ ο νόμος (και δη και  πάλι με την επιστράτευση υψηλών εισαγγελικών αρχών επί διακυβέρνησης με διακηρυγμένη σεβαστικότητα στο «Νόμος και Τάξη») έχει εφαρμογή; Στις 3 εβδομάδες; Στις 5; Στις 7; Και η εισαγγελική αρχή πώς δρα; Κατά παραγγελίαν; Κατ’ επιταγήν; 

Εδώ η παιδαγωγική πάει πολύ μακριά..

Με διστακτικότητα και χαμηλόφωνα, ακούστηκε στην δημόσια συζήτηση ότι όλη αυτή η ένταση, με τα μπλόκα και τις αντεγκλήσεις, δεν είναι τίποτε μπροστά στα όσα θα ακολουθήσουν για την αγροτική παραγωγή στην Ελλάδα τώρα/σύντομα. Κάτι με την διαπραγμάτευση και μορφοποίηση της νέας ΚΑΠ στο αντίστοιχα νέο δημοσιονομικό περιβάλλον της ΕΕ, κάτι με εφαρμογή Mercosur και εισδοχή Ουκρανίας στην Ένωση/ΚΑΠ, κάτι με την αναγκαστική προσαρμογή στις νέες κλιματικές συνθήκες. Η εμμονή σε παλιές καλλιέργειες (π.χ. βαμβάκι) ή σε παλιές καλλιεργητικές μεθόδους (π.χ. πότισμα με «κανονάκι» ή κατάχρηση φυτοφαρμάκων) ή ακόμη-ακόμη η διατήρηση του μικρού/πολυδιασπασμένου κλήρου και η εξαιρετικά περιορισμένη πρόσβαση του αγροτικού δυναμικού σε κατάρτιση νέας εποχής οδηγεί σε αδιέξοδα.

 Όμως… όσο η παιδαγωγική της Κυβέρνησης – να είμαστε ειλικρινείς: διαδοχικών Κυβερνήσεων, με αντίστοιχη λογική διαδοχικών Αντιπολιτεύσεων σε μοτίβο «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά» – και οι διαχειριστικές πρακτικές τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ ή «δήθεν» βιολογικών μένουν αυτές που είδαμε, καμιά τέτοιου τύπου συζήτηση δεν είναι δυνατόν όχι απλώς να γίνει/να κατασταλάξει, αλλ’ ούτε καν να ξεκινήσει.